wygodne miejsce + uroczy kącik

Wygodne miejsce + uroczy kącik, cóż to może być?  Nic to zaś innego jak sprawunek, którego nie przygotowałam na okoliczność powicia Marianny. Nietrudno zgadnąć, że chodzi o miejsce do karmienia. Owszem przyznaję, czytałam w wielu książkach, wypowiedziach i ulotkach, że karmienie piersią powinno odbywać się w wygodnym miejscu i dobrze jest go "zaprojektować" przed narodzinami dziecka. Nie przejęłam się tym zbytnio, gdyż moje plany i wyobrażenia zamykały się w dwudziestominutowym przerywniku od innych domowych czynności, co wykonać mogłam przecież niemalże wszędzie. Po co zatem szykować coś specjalnego do siedzenia, skoro karmienie, wg "przepisu", powinno trwać ok. 20 min? Dogadam się z kuchennym krzesłem, czy znajdującą się w salonie kanapą i będzie ok. Nocą zaś spokojnie pomoże mi w tym łóżko.
I tym razem rzeczywistość postawiła na swoim i za nic w świecie nie chciała dojść do porozumienia z powszechnie znaną teorią. Moje karmienia Marianny trwały godzinę, dwie godziny, często i długo, dniem i nocą, wydawało mi się, że bez przerwy. Miałam dość siedzenia jak przygarbiony pałąk w jednej pozycji. Niewątpliwie brakowało mi tego uroczego zakątka, ciepłego i sympatycznego miejsca do karmienia, co być może również przyczyniło się do fiasku karmienia piersią.
Ów komfortowy domowy zaułek to wręcz obowiązkowe przykazanie dla każdej mamy. Polecam go nie lekceważyć, a szczerze wziąć sobie do serca i rzetelnie zaplanować.
Poniżej zamieszczam kilka sugestii i propozycji do architektonicznej koncepcji tzw. miejsca do karmienia.
Wyobraź sobie, że masz do wykonania rutynową siedzącą pracę, tak mniej więcej co 2 godziny, która ma trwać za każdym razem ok. 1 godziny przez min. miesiąc czasu, podczas której nie bardzo możesz się ruszać:). Musisz przygotować sobie robocze akcesoria, potrzebny sprzęt i siłę roboczą. Grunt to dobra organizacja. Czego zatem potrzebujesz?:

1. np. fotela z wysokim oparciem - tak, aby głowa swobodnie się o niego opierała, a niemalże ciągle zmęczona mogła odpłynąć podczas pracy do krainy snów, z szerokimi podłokietnikami - by nie trudzić niepotrzebnie muskułów, które i tak urosną wraz ze wzrostem dziecka;
2. może to też być kanapa, ale koniecznie z oparciem pod głowę i najlepiej łokcie;
3. wygodnego łóżka wraz z zestawem poduszek - jeśli zamierzasz karmić na leżąco;
4. kilku "Jaśków" - dla wprowadzenia w stan wypoczynku często bolącego kręgosłupa;
5. stołeczka - wyżej podniesione kolana trzymają wyżej to maleńkie niemowlę, co bardzo ułatwia karmienie;
6. czarodziejskiego stoliczka - a na nim mimich smakołyków dostępnych na wyciągnięcie ręki. Mówiąc o smakołykach mam tu na myśli: suszone śliwki, suszone morele, rodzynki, bułki - jako "świeża" mama ciągle byłam głodna, a czasu nie miałam zjeść, gdyż ciągle jadła Mańka, butelkę wody, imbryk ze świeżą herbatką lub kawą Inką;
7. kocyka - do okrycia zziębniętych stóp lub całych nóg:)
8. no i jeśli nie możesz się obejść - telefonu komórkowego:)
9. sudoku lub 100 panoramicznych - czasami zabawiałam się podczas karmienia Mańki;
10. siły roboczej - czyli Pan, Pani pt. przynieś, podaj, pozamiataj:) - mąż, chłop, mama, lub teściowa:)

To tak z materialnych rzeczy. Poza tym miejsce do karmienia musi być po prostu urocze, przywołujące miłe wspomnienia, trochę radośnie sentymentalne, inspirujące ochoczo do macierzyństwa, ciepło-kolorowe, najlepiej słoneczne, lubiane i chciane. Nastrojone niczym z bajki lub własnej wyobraźni z nutką kochanej muzyki i powabnego zapachu unoszącego się w skrawku intymnej ciszy.
Właśnie tak postaram się zaaranżować mój domowy karmiący kącik razem następnym:).

 - Dominika

ile można wytrzymać w takiej pozycji, bez oparcia?:)
taka kanapa zupełnie się do tego nie nadaje:)

ps.1 czekam na propozycje od Was, Drogie Mamy, na sprawdzone terytorium karmienia piersią:)

ps2. dodam również, że w nocy karmiłam w sypialni, która znajduję się na górze. Jeśli, Droga Mamo, też masz taki układ mieszkaniowy, to szczerze radzę żeby również i tam zaplanować wygodne karmienie.

Echa macierzyństwa - część 2: "(...)poród to jest "pestka" w porównaniu z karmieniem"

Byłam w drugim miesiącu ciąży, gdy zatelefonowała do mnie koleżanka, która urodziła 2 miesiące wcześniej córeczkę. Oczywiście tematem głównym rozmowy były okoliczności porodowe i połogowe. Pierwszymi słowami jej komentarza do wydarzeń z ostatnich miesięcy były właśnie: "poród to pestka w porównaniu z karmieniem". Pomyślałam sobie, cóż takiego może być problemem w karmieniu piersią? Niebawem miałam się przekonać o czym mówiła, choć powody miały być zupełnie inne.
Tak, po porodzie następną wysoką poprzeczką do przeskoczenia stało się dla mnie karmienie piersią. Teoretycznie byłam przygotowana świetnie, wiedziałam jak przystawić dziecko do piersi, co może dziać się z piersiami po porodzie, znałam chyba wszystkie sposoby karmienia, nie zamierzałam dawać smoczka, czytałam też o różnych grzybicach, pleśniawkach i zapaleniach piersi oraz sposobach na ich uleczenie. Wystarczyło, abym tylko z teorii zrobiła doświadczenie. Z całego matczynego serca i rozsądku chciałam karmić piersią, butelkę kupiłam tylko pro forma nie zamierzając wcale jej używać. Wyobrażałam sobie jak to cudownie będzie siedzieć z maluszkiem przed rozpalonym kominkiem albo w Boże Narodzenie przy wigilijnym stole i .... karmić. Och, marzeniom mym nie było końca, a czekaniu doczekania.
To co naturalne powinno przyjść naturalnie. Być może gdyby Marianna przyszła na świat naturalanie również karmienie piersią nie sprawiłoby mi problemu. Stało się jednak inaczej, mnie wpędzono w sen narkozowy, a Mańkę "podstępem" wyciągnięto z mojego brzucha. Nic bardziej nienaturalnego. Było to pierwsze ogniwo w łańcuchu dalszych naturalnych niepowodzeń.
W notce o moim "krwawym" karmieniu piersią opisałam te dalsze bolące ogniwa.
Do czasu osobistego doświadczenia karmienia piersią uważałam, że karmienie butelką jest gorsze, a nawet jakoś krzywo patrzyłam na mamy, które wybrały butelkę. Cóż, życie uczy mnie pokory i zaradności. Okazało się, że macierzyństwo nie polega na karmieniu piersią za wszelką cenę, ale na radosnym radzeniu sobie z codziennymi problemami i pozytywnym przystosowaniu się do nowej heroicznej roli - roli matki. Bycie mamą musi i powinno być piękne. Jeśli jest inaczej, trzeba odszukać to niewłaściwe ogniwo macierzyńskiego łańcuszka i .... po prostu intuicyjnie zamienić na jakieś inne, lepiej pasujące do reszty.
Dziś, gdy myślę o następnym dziecku jestem bogatsza o doświadczenie: cięcia cesarskiego, nieudanego karmienia piersią, depresji poporodowej, ściągania pokarmu przez pół roku i karmienia butelką. Mam nadzieję, że w przyszłości przeżycia te pozostaną już tylko wspomnieniem i ewentualną poradą dla innych mam, a ów raz następny będzie w pełni spotkaniem z Matką Naturą i przygotowanym przez nią bólem cudu rodzącego się życia i wspaniałością karmienia piersią:)
Mało mówi się o problemach z karmieniem piersią (zwłaszcza po ceraskim cięciu lub w czasie depresji poporodowej), być może dlatego, że jego powodzenie w znacznej mierze zależy od optymistycznego nastawienia. Osobisty wywiad dowodzi jednak co innego. Spotykając matki w przychodniach nie raz słyszałam o problemach z piersiami, karmieniem itp. To mnie, może zabrzmieć arogancko, pocieszało. To, że nie byłam sama z tym nieziemskim i nienaturalnym bólem było moim ducha podtrzymaniem i nadzieją na przyszłość.
Co z perspektywy czasu uważam, że mogło by mi pomóc , to:

1. bliska osoba płci żeńskiej z mamim wykształceniem obecna "na zawołanie",
2. szybsza interwencja położnej z poradni laktacyjnej,
3. właściwsza opieka w szpitalu,
4. słoneczniejsza pogoda i dłuższy czas światła dziennego:)

Nie obawiam się zbytnio kolejnego potomstwa, nawet gdybym miała przeżyć jeszcze raz to samo.
W porównianiu z radością, bóstem i boskością jakim jest dziecko, całe porodowe i wczesnoniemowlęce troski i cierpienia to "pestka".
Drogie Kobiety, a zwłaszcza te mające ochotę na macierzyństwo, być mamą to bez wątpienia ciężka charówka, ale życzę Wam jej z całego serca:), a życzenia te są, wierzcie mi, wręcz zbawienne i życiodajne.

- Dominika

ps. jeśli macie propozycje książkowe lub inne porady na temat karmienia piersią, czekam na Wasze rekomendacje.

"bekanie" po jednym z niewielu udanych
karmień piersią:)

karmić naturalnie, karmić butelką (część 2/2)

cyc, czy butelka? oto jest pytanie.
Doświadczenie mówi, że czy cyc, czy butelka, grunt to dobra organizacja.

Mimo upływu czasu nie jestem w stanie jednoznacznie stwierdzić dlaczego nie karmiłam Marianki piersią. To co wiem na pewno, to:

1. zbyt płytko przystawiłam Mariankę do piersi,
2. miałam popękane, pogryzione i krwawiące brodawki (prawdopodobnie wskutek-patrz pkt. nr 1),
3. w trzecim tygodniu życia Marianna nie chciała ssać piersi (szarpała na wszystkie strony, płakała, ale nie chciała ssać - miałam wrażenie, że mam mało mleka),
4. mimo pkt. 1, 2 i 3 wciąż próbowałam karmić piersią, choć było to dla mnie nieprzyjemnością i cierpieniem,
5. przez 7 tygodni karmiłam czasami piersią, a czasami butelką (nigdy nie wiedziałam, który sposób wybierze Marianka, więc musiałam być przygotowana na obydwie możliwości - nie ukrywam, było to niełatwe i męczące). Jeśli podawałam butelkę, to zazwyczaj ze ściągniętym pokarmem.
6. po 7 tygodniach podjęłam decyzję o ściąganiu pokarmu i podawaniu butelką.

Osobiście miałam sposobność spróbowania karmienia na następujące sposoby:

1. piersią - naturalnie, co polecam ze wszechmiar:) Zazdrościłam koleżankom, które karmiły piersią. 
2. sondą po palcu - aby zachęcić Manię do jedzenia tylko z cysia podawałam pokarm zamiast butelką, strzykawką: dawałam do ssania palec wskazujący jednej ręki, a w drugiej trzymałam strzykawkę z cieniutką rurką włożoną do ust dziecka i tak wolno popychałam tłok strzykawki, aby zachęciło to Manię do ssania z piersi, z której leciało przecież o niebo szybciej (przynajmniej po jakimś czasie:). Najbardziej męczące bywało to w nocy, gdyż człowiek senny, a karmienie trwało 2 razy dłużej niż normalnie.
3. sondą po piersi - tak jak wyżej, tylko zamiast palca do ust dziecka podaje się pierś razem z cieniutką rurką - było to dla mnie ciężkie do zrealizowania, rurka czasami wsuwała się pod usta, a nie do buzi, wypadała.
4. łyżeczką, kieliszkiem - no da się, ale brakowało mi cierpliwości.

Wypróbowałam chyba wszystkie sposoby karmienia, które nie zmieniają sposobu ssania piersi. Mimo to nie udało mi się powrócić do karmienia tylko piersią. O rany, było mi przykro, żałośnie i źle, że nie dam rady karmić naturalnie. Cóż, miałam jednak świadomość, że przede wszystkim trzeba się zorganizować, a problemom zaradzić. Dlatego też postanowiłam się poświęcić i ściągać pokarm podając butelką.

I tu moje drogie kobietki przedstawiam Wam różnego rodzaju akcesoria i sprzęty, z których korzystałam podczas karmienia naturalnego, ściągania mleka i karmienia butelką:

•  maść łagodząca podrażnione brodawki - droga, świetna, ale niekonieczna. W zasadzie jest to czysta lanolina. Niemniej najserdeczniej polecam sposób najtańszy: smarowanie brodawek własnym pokarmem i najzwyczajniej w świecie permanentne wietrzenie na świeżym powietrzu - być może krępujące, ale naprawdę działa.

•  silikonowe osłonki brodawek - też wypróbowałam, ale niezbyt  często stosowałam. Marianna je gryzła i też szarpała złoszcząc się, że mleko nie leci. No i teoria mówi, że ssanie przez kapturki nie pobudza odpowiednio piersi do produkowania pokarmu, więc miałam blokadę psychiczną:)

• 

•  laktator elektryczny Medela - to mój pierwszy laktator pożyczony od koleżanki. Wydawał mi się dobry do póki nie poznałam tego poniżej. Używałam go w domu i w podróży (działa też na baterie). Jest głośny, przez co niedyskretny, ale nie przeszkadzało to ani Mariannie, ani mężowi Marcinowi w głębokim i słodkim nocnym śnie:).

 

• laktator ręczny Philips Avent - jak dla mnie, to czysta rewelacja. Oceniam dużo dużo wyżej nić elektryczny firmy Medela. Ściąganie nic mnie nie bolało, mleka było więcej, a poza tym: super dyskretny, cichy, miły sympatyczny, po prostu przyjemny.

• butelka Medela (tzw. zestaw smoczka) - butelka, która ponoć nie zmienia sposobu ssania piersi. Chorobcia, dosyć droga, ale w desperacji ją kupiłam, no i jak się okazało dość długo nią karmiłam. Rzeczywiście, nie ma mocy, z butelki samo nie poleci, trzeba ciągnąć, i to mocno (uwaga: po wypróbowaniu prawie nabawiłam się żylaków za uszami:)).

Poza tym, jak pewnie każda mama karmiąca butelką, używam:

• podgrzewacza do butelek (przy układzie domu: sypialnia na górze, kuchnia na dole - po prostu strzał w 10);
• przenośnego termosu z wkładką styropianową wewnątrz - utrzymuje ciepło do 3 godzin pod warunkiem włożenia bardzo gorącego jedzenia i przy temperaturze zewnętrznej ok. 18st.C;
• podgrzewacza samochodowego (z odpowiednią wtyczką) - w podróży owszem się przydaje.

 Wybór pomiędzy karmieniem piersią a karmieniem butelką nie zawsze zależy od mamy. Czasami po prostu tak się złoży, że jest inaczej niż zakładał scenariusz. Ktoś mi powiedział: "...jakbyś chciała karmić (w domyśle piersią), to byś karmiła." Rozmyślałam nad tym zdaniem długo i często i nie mogłam doszukać się ani jednej chwili, w której choć raz, mimo bólu i złego samopoczucia, zamiarowałabym karmić butelką. Wręcz przeciwnie, z perspektywy czasu mam wrażenie, że chciałam karmić za wszelką cenę, czyli nawet po trupach:) - nie wiem, kto miałby paść tym trupem, ale prawdpodobnie najpewniej ja sama:).

Tak jak pisałam, w trzecim tygodniu życia Marianki pierwszy raz podałam jej butelkę ze swoim pokarmem. Moment ów przeżyłam podobnie jak poród przez cięcie cesarskie - po prostu nie sprawdzam się w roli prawdziwej matki (tu śmiało mogłam powiedzieć:".... macierzyństwo!!! O ZGROZO!!!:))
Wciąż tkwiłam w depresji, stąd te myśli. Wówczas też udałam się późną nocą do apteki po mleko modyfikowane, gdyż nie miałam już więcej ściągniętego pokarmu. Następnego dnia podałam Mani pierwszy raz sztuczną mieszankę - czułam jakbym podawała jej truciznę :) - cóż też ów zdepresjonowany mózg wymyślał. Teraz się uśmiecham, wtedy siedziałam w otchłani załamki, destrukcji, konstruując w myślach słowa: "... chyba minęłam się z powołaniem...".

Po upływie 4 tygodni od porodu zaczęłam godzić się z karmieniem butelką, a po 6 byłam już z nim za pan brat:) W siódmym tygodniu definitywnie zadecydowałam: ściągam i podaję butelką. Co ważne, czułam się psychicznie fantastycznie, a ze scenariusza karmienia wymazałam wszelkie ewentualne trupy i "wszelkie ceny", za które chciałam karmić piersią. Napisałam nowy scenariusz, otwarty na nowe propozycje, na możliwość zmian, być może inny na każdy dzień, tymczasowy, właściwie pisany był spontanicznie i instynktownie, tym instynktem, który zaczął się budzić i rodzić - instynktem macierzyńskim.


- Dominika


p.s. drogie mamy, kobietki, żony, dziewczęta, przyjaciółki, poradźcie jeśli wiecie, co zrobić, jak się przygotować, aby przy następnym dziecku udało mi się karmić piersią?

karmić naturalnie, karmić butelką (część 1/2)

O mój cycu! kto by pomyślał, że taki ból możesz sprawiać!

Wydawało mi się, że do naturalnego karmienia nie trzeba się zbytnio przygotowywać, gdyż natura sama mnie do tego stworzyła, teorii jednak nie mogła sobie odpuścić:) W czasie ciąży zgłębiłam więc kilka pozycji książkowych, a moją ulubioną była książka pt. "Piersią spoko", którą zabrałam też do szpitala.
Przekonana byłam, że karmienie piersią jest najlepszą formą odżywiania noworodka i za wszelką cenę i ja muszę karmić. Nie obyło się rzecz jasna bez wstępnego scenariusza, który zakładał:
- naturalny poród,
- 3-dniowa rekonwalescencja,
- powrót do domu z maluszkiem,
- no i codzienna wesoła rutyna: karmienie cycem, zabawa, spanie, przewijanie, i tak w kółko.
Pomiędzy tymi czynnościami gotowanie, zakupy, pranie itp:). A wszystko to w atmosferze nieokiełznanej euforii i radosnego poznawania się z maluszkiem.
Ha, scenariusze mają to do siebie, że zakładają tylko jedną wersję nie licząc się z alternatywnym scenariuszem pisanym przez teraźniejszość, który w tym przypadku wybrała rzeczywistość. Ach, cóż to był za scenopis! Absolutnie nie mogłam się odnaleźć na planie. To tak jakbym grała a vista nie umiejąc czytać nut ( o zrozumieniu już nie wspomnę). Moje wspaniałe, optymistyczne i pełne nadziei na przyszłość marzenia senne postanowiły przybrać szaro-brunatno aż do odcienia czerni potwornościowe barwy. Mówiąc językiem prostym było to tak:
poród przez nieoczekiwane cięcie cesarskie wywołał w mojej głowie szok i zaprosił do 6-ciotygodniowej współpracy głęboką depresję. Ona to przyczyniła się do boleśniejszego odczuwania i tak bolącego mnie z całych sił brzucha, dłuższego powrotu do formy (pełna forma po trzech miesiącach), no i złego przystawienia Marianny do piersi, co skończyło się fiaskiem naturalnego karmienia.
Już w szpitalu karmienie piersią sprawiało mi niewyobrażalny ból, który okazał się małym w porównaniu do tego, który miał nadejść za kilka dni. Miałam pogryzione brodawki, następnie popękane, no i w rezultacie krwawiące. Cieszyłam się, gdy Marianka nie jadła i wcale nie byłam skora, żeby często udostępniać jej moje zbolałe cyce. Do tego stresowałam się okrutnie tym, że moja córcia nie budzi się w nocy na jedzenie co 3, 4 godziny, tylko co 6, 7, a nawet czasami 8 godzin. Nie mogłam zrozumieć czemu jest inaczej niż w moich kochanych książkach.
W trzecim tygodniu życia Marianki podałam jej pierwszy raz butelkę z moim, w wielkim pocie ściągniętym, pokarmem. Nie mogłam znieść jej głodowego płaczu i braku chęci ssania piersi. Czułam, że nie sprawdzam się nijak w roli matki, gdyż nie potrafię wykarmić swojego malucha własnym mlekiem i cycami, a bycie mamą okazało się chyba pomyłką. To była destrukcja nr 1.
Po czterech tygodniach poradziłam się w końcu położnej z poradni laktacyjnej. No cóż, pani położna była przemiła i przefantastycznie obchodziła się z malutką Marianką. Byłam zdumiona, że tak pewnie można brać na ręce takie wiotkie stworzenie i do tego mówić i myśleć pewnie o przyszłości i o czasie macierzyństwa. Podniosła mnie na duchu i zrozumiała sytuację jak nikt inny dotąd. Dała mi też zalecenia co robić, żeby wrócić do karmienia tylko piersią, ale z zastrzeżeniem, że jeśli ów przepis nie da skutku w ciągu najwyżej dwóch tygodniu to nie ma co się męczyć, gdyż macierzyństo ma być czasem radości, a nie bolesnej zgrozy, jak było dotychczas ze mną:).
Czteromiesięczna Marianna była już "starym" noworodkiem do nauki karmienia i niestety recepta pani położnej na naturalne kamienie nie powiodła się. Ja jednak postanowiłam ściągać pokarm i podawać butelką, co udało mi się przez pół roku.
Mimo upierdliwości związanej z siedmio lub sześciokrotnym ściąganiem mleka na dobę, sytuacja życiowa uległa cudownemu polepszeniu. Nareszcie dzień stał się zorganizowany (można było coś zaplanować), Marianna w końcu zaczęła się najadać, a przez to być spokojną anielską dziewczynką, a ja poczułam budzące się we mnie endorfiny - moje ulubione hormony szczęcia i radości.Czułam nadchodzący wschód macierzyństa - cudu natury.
Pokochałam być mamą. W progi zawitał też przemiły gość - instynkt macierzyński. Z nim mamowanie rzeczywiście stało się radosne, promienne, uśmiechnięte, entuzjastyczne, spontaniczne, po prostu naturalne.
Na te chwile warto było czekać:)

- Dominika


p.s. w drugiej części tego posta o: sposobach dokarmiania, laktatorach, butelkach, ściąganiu mleka w podróży i codziennej organizacji życia:):

koszmar z krainy depresji poporodowej

Marianna urodziła się zdrowa, piękna, grzeczna i spokojna. Była książkowym aniołkiem. Czegóż mogłam chcieć więcej?
A jednak pomimo wszystko nie mogłam sobie darować, że przy pierwszym dziecku zrobiono mi cięcie cesarskie. Pierwsza myśl, która przyszła mi do głowy była strachem i obawą, że przy następnym porodzie też będę miała tzw. cesarkę (wiem, że to absolutnie nie jest przesądzone, ale piszę o tym, co dokładnie wtedy czułam i myślałam). Wizja ta przeszywała mnie żałością i rozczarowaniem.
Drugą myślą była ta, że wcale nie musiałam rodzić operacyjnie, gdybym tylko nie zgodziła się na podanie tej nieprzewidywalnej oxytocyny (w tym szpitalu, jak i chyba w każdym, na podanie kroplówki należy wyrazić zgodę). Och, gdzie ja podziałam w dniu porodu moją teorię, te wszystkie rady i książki, które zgłębiłam? Rzeczywistość okazała się inna, a ja bałam się sprzeciwić decyzji położnej.
Trzecia myśl, to stan niepełnej kobiecości, niespełnienia roli prawdziwej kobiety, minięcie się z naturą - czułam się rozgoryczona. Na domiar tego niektórzy dowiedziawszy się, że urodziłam przez c.c. (cesarskie cięcie) mówili: "(...) eeeee, to ty nie wiesz co to prawdziwy poród." No i owszem, mieli rację, ale masakryczny stan psychinczy i ból pocesarkowy, którego doświadczyłam w głębi duszy przekonywał mnie, że to stokroć gorzej niż przewidziała natura.
Naprawdę starałam się myśleć pozytywnie, przecież z urodzenia jestem optymistką, ale kłębiące się myśli, czarne scenariusze na przyszłość, obolałość, niemoc fizyczna i wygląd (blizna tuż po cięciu nie wygląda najmilej) wpędzały mnie w depresję. I jeszcze do tego szalejące hormony - po prostu mieszanka wybuchowo-dołująca.
Karmienie piersią też nie sprawiało mi "zbytniej" radości, a zwłaszcza po kilku dniach, gdy moje brodawki były popękane, krwawiące i najlepiej się czuły, gdy nikt i nic ich nie dotykało. Ów horrorystyczny stan był wynikiem złego (czyt. zbyt płytkiego) przystawienia Marianny do piersi, a to z powodu zdeprsjonowanego psychicznego stanu pocesarkowego. O zgrozo, jak natura mogła to tak wymyślić - pytałam sama siebie?
To miały być takie piękne chwile, gdy tymczasem nie widziałam ani krzty radości w tym cały macierzyństwie.
Płakałam bez powodu i z wielu wyimaginowanych powodów, w innej chwili śmiałam się przez łzy i dziękowałam Bogu za Mariannę, byłam rozkolebotana jak błotnik od roweru. Zajmowałam się Marianką tylko dlatego, że byłam jej matką biologiczną i nikt inny nie mógł się nią zająć (nakarmić piersią), będąc w tym samym momencie przekonaną, że każda pierwsza lepsza matka zrobiłaby to o niebo lepiej ode mnie.
To wszystko było takie kulawe.
Mój ścisło-inżynierski charakter nie mógł sobie poradzić z niezorganizowatością życia połogowego. Zakupy, sprzątanie, cały dom poszedł na bok, a to wpędzało mnie w jeszcze głębsze pokłady depresji. Siedziałam tylko i zajmowałam się Marianką, która wciąż płakała .... bo była głodna, rzecz jasna, ryczałam razem z nią.

Jestem mamą książkową, to nie ulega wątpliwości, i teraz, z perspektywy 9-ciu miesięcy, świetnie się z tym czuję. Po porodzie jednak nie było różowo. Teoria mówiła, że dzidzi powinno jeść maksymalnie co 3 godziny, gdy tymczasem Marianna potrafiła w nocy spać i 7 i nieraz 8 godzin bez przerwy na jedzenie. Ja zaś w mojej głębokiej depresji nie potrafiłam oderwać się od teorii i obserwować dziecko i jego naturę, być po prostu matką, taką naturalną, prawdziwą, lecz usiłowałam budzić szkraba przeróżnymi sposobami. Na nic moje poczynania się zdały, Marianka spała jak zabita i w nosie miała moją teorię. Tak, ona spała, ale ja ni w ząb. Przesiedziałam czasami od 1 do 4 w nocy czekając aż się córunia obudzi:). Naprawdę w tej chorej depresji nie mogłam zasnąć.
Zmęczenie i niewyspanie to mój wróg nr 1. Okazał się jeszcze większym wrogiem, gdy trzeba było opiekować się nieporadnym niemowlakiem. W konsekwencji byłam zła, zdenerwowana na brak czasu na sen, wkurzona, czarno-myśląca i układające tragiczne scenariusze na przyszłość. Doskonale gwoździa do tej trumny depresji przybijała jesienna, ale deszczowa, krótko-dniowa, zimna, pluchowata i na wskroś niepożądana pogoda.

Och moja depresjo!

Stan kulawego macierzyństwa utrzymywał się przez 4 tygodnie. Potem jakby z dnia na dzień zaczęło mi przechodzić:) Gospodarka hormonalna została opanowana, codzienność zaczęła być bardziej poukładana, rutynowa i zorganizowana, powróciłam do moich książek z rosądkiem. Marianka uspokoiła się, gdyż wreszcie po 7 tygodniach zaczęła się najadać. Nareszcie macierzyństwo zaczęło przypominać piękne chwile.

Wszystkim mamą, którym przytrafiło się to poporodowe depresyjne doświadczenie szczerze radzę i polecam:

1. zorganizować sobie obecność "znajomej mamy" przez min. 4 tygodnie po porodzie. Uwierzcie mi, mąż mój spisywał się znakomicie w opiece nade mną i małą, ale nie rozumiał moich buszujących hormonów i problemów połogowych. Taka mamuśka, dobra teściowa lub sąsiadka to skarb, mimo że być może inne ma pojęcie o opiece okołoporodowej i noworodkowej niż ty byś sobie tego życzyła:)
2. zaplanować wcześniej cotygodniowy jadłospis - po co do tego wszystkiego martwić się co tu na obiad zrobić? mąż twój lub "znajoma mama" przygotuje go wg twojego planu.
3. dbać o siebie: kąpiel, ładna szybka fryzurka, obowiązkowo kolczyki i najlepiej kolorowe ubranie (chodzenie w pidżamie i szlafroku przez cały dzień też mnie dobijało).
4. sprzątanie, itp. domu czy mieszkania też musisz przekazać na ręce np. męża.
5. przez 4 tygodnie nastawić się tylko na dziecko: obserwacja-poznawanie, karmienie, przewijanie i drzemkowanie razem z dzieckiem. Jak byłam wyspana (tylko czasami:) to świat nabierał tęczowych barw pośród tych szaro-jesiennych dni. 
6. nie rozpamiętywać: "... a miało być tak pięknie...", nie tworzyć scenariuszy, płakać jak się chce płakać, cieszyć się tym co jest i ze wszystkiego (naprawdę uwierzcie mi w depresji nie ma żadnych powodów do radość, ani racjonalnych, ani nieracjonalnych), po prostu być i uczyć się nowego życia.
7. i na koniec bardzo ważne: mówić lub pisać o wszystkim co się czuje, jakie myśli pod czaszką się rodzą, o swoich obawach i w/w scenariuszach, wyrzucić z siebie tą depresję, bo z mojego doświadczenia wynika, że jest to stan psychiczny, który przerzuca się na fizyczny. 

Z biegiem czasu było co raz lepiej i lepiej, piekniej i przepięknie. Być mamą to najcięższa i najpiękniejsza praca na świecie - wiem to nie od dziś:)

- Dominika

p.s.1 pomimo depresji, fizycznie szybko doszłam do siebie, a rana wygoiła się świetnie. Nie miałam też i nie mam już obaw przed kolejnym potomstwem, wręcz przeciwnie, chęć ponownego sprwdzenia się w roli mamy rośnie z każdym dniem:)

p.s.2 Drogie Mamy, czy was też dopadł ten wybryk natury? Jeśli tak, jakie znalazłyście na niego lekarstwo?