karmić naturalnie, karmić butelką (część 2/2)

cyc, czy butelka? oto jest pytanie.
Doświadczenie mówi, że czy cyc, czy butelka, grunt to dobra organizacja.

Mimo upływu czasu nie jestem w stanie jednoznacznie stwierdzić dlaczego nie karmiłam Marianki piersią. To co wiem na pewno, to:

1. zbyt płytko przystawiłam Mariankę do piersi,
2. miałam popękane, pogryzione i krwawiące brodawki (prawdopodobnie wskutek-patrz pkt. nr 1),
3. w trzecim tygodniu życia Marianna nie chciała ssać piersi (szarpała na wszystkie strony, płakała, ale nie chciała ssać - miałam wrażenie, że mam mało mleka),
4. mimo pkt. 1, 2 i 3 wciąż próbowałam karmić piersią, choć było to dla mnie nieprzyjemnością i cierpieniem,
5. przez 7 tygodni karmiłam czasami piersią, a czasami butelką (nigdy nie wiedziałam, który sposób wybierze Marianka, więc musiałam być przygotowana na obydwie możliwości - nie ukrywam, było to niełatwe i męczące). Jeśli podawałam butelkę, to zazwyczaj ze ściągniętym pokarmem.
6. po 7 tygodniach podjęłam decyzję o ściąganiu pokarmu i podawaniu butelką.

Osobiście miałam sposobność spróbowania karmienia na następujące sposoby:

1. piersią - naturalnie, co polecam ze wszechmiar:) Zazdrościłam koleżankom, które karmiły piersią. 
2. sondą po palcu - aby zachęcić Manię do jedzenia tylko z cysia podawałam pokarm zamiast butelką, strzykawką: dawałam do ssania palec wskazujący jednej ręki, a w drugiej trzymałam strzykawkę z cieniutką rurką włożoną do ust dziecka i tak wolno popychałam tłok strzykawki, aby zachęciło to Manię do ssania z piersi, z której leciało przecież o niebo szybciej (przynajmniej po jakimś czasie:). Najbardziej męczące bywało to w nocy, gdyż człowiek senny, a karmienie trwało 2 razy dłużej niż normalnie.
3. sondą po piersi - tak jak wyżej, tylko zamiast palca do ust dziecka podaje się pierś razem z cieniutką rurką - było to dla mnie ciężkie do zrealizowania, rurka czasami wsuwała się pod usta, a nie do buzi, wypadała.
4. łyżeczką, kieliszkiem - no da się, ale brakowało mi cierpliwości.

Wypróbowałam chyba wszystkie sposoby karmienia, które nie zmieniają sposobu ssania piersi. Mimo to nie udało mi się powrócić do karmienia tylko piersią. O rany, było mi przykro, żałośnie i źle, że nie dam rady karmić naturalnie. Cóż, miałam jednak świadomość, że przede wszystkim trzeba się zorganizować, a problemom zaradzić. Dlatego też postanowiłam się poświęcić i ściągać pokarm podając butelką.

I tu moje drogie kobietki przedstawiam Wam różnego rodzaju akcesoria i sprzęty, z których korzystałam podczas karmienia naturalnego, ściągania mleka i karmienia butelką:

•  maść łagodząca podrażnione brodawki - droga, świetna, ale niekonieczna. W zasadzie jest to czysta lanolina. Niemniej najserdeczniej polecam sposób najtańszy: smarowanie brodawek własnym pokarmem i najzwyczajniej w świecie permanentne wietrzenie na świeżym powietrzu - być może krępujące, ale naprawdę działa.

•  silikonowe osłonki brodawek - też wypróbowałam, ale niezbyt  często stosowałam. Marianna je gryzła i też szarpała złoszcząc się, że mleko nie leci. No i teoria mówi, że ssanie przez kapturki nie pobudza odpowiednio piersi do produkowania pokarmu, więc miałam blokadę psychiczną:)

• 

•  laktator elektryczny Medela - to mój pierwszy laktator pożyczony od koleżanki. Wydawał mi się dobry do póki nie poznałam tego poniżej. Używałam go w domu i w podróży (działa też na baterie). Jest głośny, przez co niedyskretny, ale nie przeszkadzało to ani Mariannie, ani mężowi Marcinowi w głębokim i słodkim nocnym śnie:).

 

• laktator ręczny Philips Avent - jak dla mnie, to czysta rewelacja. Oceniam dużo dużo wyżej nić elektryczny firmy Medela. Ściąganie nic mnie nie bolało, mleka było więcej, a poza tym: super dyskretny, cichy, miły sympatyczny, po prostu przyjemny.

• butelka Medela (tzw. zestaw smoczka) - butelka, która ponoć nie zmienia sposobu ssania piersi. Chorobcia, dosyć droga, ale w desperacji ją kupiłam, no i jak się okazało dość długo nią karmiłam. Rzeczywiście, nie ma mocy, z butelki samo nie poleci, trzeba ciągnąć, i to mocno (uwaga: po wypróbowaniu prawie nabawiłam się żylaków za uszami:)).

Poza tym, jak pewnie każda mama karmiąca butelką, używam:

• podgrzewacza do butelek (przy układzie domu: sypialnia na górze, kuchnia na dole - po prostu strzał w 10);
• przenośnego termosu z wkładką styropianową wewnątrz - utrzymuje ciepło do 3 godzin pod warunkiem włożenia bardzo gorącego jedzenia i przy temperaturze zewnętrznej ok. 18st.C;
• podgrzewacza samochodowego (z odpowiednią wtyczką) - w podróży owszem się przydaje.

 Wybór pomiędzy karmieniem piersią a karmieniem butelką nie zawsze zależy od mamy. Czasami po prostu tak się złoży, że jest inaczej niż zakładał scenariusz. Ktoś mi powiedział: "...jakbyś chciała karmić (w domyśle piersią), to byś karmiła." Rozmyślałam nad tym zdaniem długo i często i nie mogłam doszukać się ani jednej chwili, w której choć raz, mimo bólu i złego samopoczucia, zamiarowałabym karmić butelką. Wręcz przeciwnie, z perspektywy czasu mam wrażenie, że chciałam karmić za wszelką cenę, czyli nawet po trupach:) - nie wiem, kto miałby paść tym trupem, ale prawdpodobnie najpewniej ja sama:).

Tak jak pisałam, w trzecim tygodniu życia Marianki pierwszy raz podałam jej butelkę ze swoim pokarmem. Moment ów przeżyłam podobnie jak poród przez cięcie cesarskie - po prostu nie sprawdzam się w roli prawdziwej matki (tu śmiało mogłam powiedzieć:".... macierzyństwo!!! O ZGROZO!!!:))
Wciąż tkwiłam w depresji, stąd te myśli. Wówczas też udałam się późną nocą do apteki po mleko modyfikowane, gdyż nie miałam już więcej ściągniętego pokarmu. Następnego dnia podałam Mani pierwszy raz sztuczną mieszankę - czułam jakbym podawała jej truciznę :) - cóż też ów zdepresjonowany mózg wymyślał. Teraz się uśmiecham, wtedy siedziałam w otchłani załamki, destrukcji, konstruując w myślach słowa: "... chyba minęłam się z powołaniem...".

Po upływie 4 tygodni od porodu zaczęłam godzić się z karmieniem butelką, a po 6 byłam już z nim za pan brat:) W siódmym tygodniu definitywnie zadecydowałam: ściągam i podaję butelką. Co ważne, czułam się psychicznie fantastycznie, a ze scenariusza karmienia wymazałam wszelkie ewentualne trupy i "wszelkie ceny", za które chciałam karmić piersią. Napisałam nowy scenariusz, otwarty na nowe propozycje, na możliwość zmian, być może inny na każdy dzień, tymczasowy, właściwie pisany był spontanicznie i instynktownie, tym instynktem, który zaczął się budzić i rodzić - instynktem macierzyńskim.


- Dominika


p.s. drogie mamy, kobietki, żony, dziewczęta, przyjaciółki, poradźcie jeśli wiecie, co zrobić, jak się przygotować, aby przy następnym dziecku udało mi się karmić piersią?

karmić naturalnie, karmić butelką (część 1/2)

O mój cycu! kto by pomyślał, że taki ból możesz sprawiać!

Wydawało mi się, że do naturalnego karmienia nie trzeba się zbytnio przygotowywać, gdyż natura sama mnie do tego stworzyła, teorii jednak nie mogła sobie odpuścić:) W czasie ciąży zgłębiłam więc kilka pozycji książkowych, a moją ulubioną była książka pt. "Piersią spoko", którą zabrałam też do szpitala.
Przekonana byłam, że karmienie piersią jest najlepszą formą odżywiania noworodka i za wszelką cenę i ja muszę karmić. Nie obyło się rzecz jasna bez wstępnego scenariusza, który zakładał:
- naturalny poród,
- 3-dniowa rekonwalescencja,
- powrót do domu z maluszkiem,
- no i codzienna wesoła rutyna: karmienie cycem, zabawa, spanie, przewijanie, i tak w kółko.
Pomiędzy tymi czynnościami gotowanie, zakupy, pranie itp:). A wszystko to w atmosferze nieokiełznanej euforii i radosnego poznawania się z maluszkiem.
Ha, scenariusze mają to do siebie, że zakładają tylko jedną wersję nie licząc się z alternatywnym scenariuszem pisanym przez teraźniejszość, który w tym przypadku wybrała rzeczywistość. Ach, cóż to był za scenopis! Absolutnie nie mogłam się odnaleźć na planie. To tak jakbym grała a vista nie umiejąc czytać nut ( o zrozumieniu już nie wspomnę). Moje wspaniałe, optymistyczne i pełne nadziei na przyszłość marzenia senne postanowiły przybrać szaro-brunatno aż do odcienia czerni potwornościowe barwy. Mówiąc językiem prostym było to tak:
poród przez nieoczekiwane cięcie cesarskie wywołał w mojej głowie szok i zaprosił do 6-ciotygodniowej współpracy głęboką depresję. Ona to przyczyniła się do boleśniejszego odczuwania i tak bolącego mnie z całych sił brzucha, dłuższego powrotu do formy (pełna forma po trzech miesiącach), no i złego przystawienia Marianny do piersi, co skończyło się fiaskiem naturalnego karmienia.
Już w szpitalu karmienie piersią sprawiało mi niewyobrażalny ból, który okazał się małym w porównaniu do tego, który miał nadejść za kilka dni. Miałam pogryzione brodawki, następnie popękane, no i w rezultacie krwawiące. Cieszyłam się, gdy Marianka nie jadła i wcale nie byłam skora, żeby często udostępniać jej moje zbolałe cyce. Do tego stresowałam się okrutnie tym, że moja córcia nie budzi się w nocy na jedzenie co 3, 4 godziny, tylko co 6, 7, a nawet czasami 8 godzin. Nie mogłam zrozumieć czemu jest inaczej niż w moich kochanych książkach.
W trzecim tygodniu życia Marianki podałam jej pierwszy raz butelkę z moim, w wielkim pocie ściągniętym, pokarmem. Nie mogłam znieść jej głodowego płaczu i braku chęci ssania piersi. Czułam, że nie sprawdzam się nijak w roli matki, gdyż nie potrafię wykarmić swojego malucha własnym mlekiem i cycami, a bycie mamą okazało się chyba pomyłką. To była destrukcja nr 1.
Po czterech tygodniach poradziłam się w końcu położnej z poradni laktacyjnej. No cóż, pani położna była przemiła i przefantastycznie obchodziła się z malutką Marianką. Byłam zdumiona, że tak pewnie można brać na ręce takie wiotkie stworzenie i do tego mówić i myśleć pewnie o przyszłości i o czasie macierzyństwa. Podniosła mnie na duchu i zrozumiała sytuację jak nikt inny dotąd. Dała mi też zalecenia co robić, żeby wrócić do karmienia tylko piersią, ale z zastrzeżeniem, że jeśli ów przepis nie da skutku w ciągu najwyżej dwóch tygodniu to nie ma co się męczyć, gdyż macierzyństo ma być czasem radości, a nie bolesnej zgrozy, jak było dotychczas ze mną:).
Czteromiesięczna Marianna była już "starym" noworodkiem do nauki karmienia i niestety recepta pani położnej na naturalne kamienie nie powiodła się. Ja jednak postanowiłam ściągać pokarm i podawać butelką, co udało mi się przez pół roku.
Mimo upierdliwości związanej z siedmio lub sześciokrotnym ściąganiem mleka na dobę, sytuacja życiowa uległa cudownemu polepszeniu. Nareszcie dzień stał się zorganizowany (można było coś zaplanować), Marianna w końcu zaczęła się najadać, a przez to być spokojną anielską dziewczynką, a ja poczułam budzące się we mnie endorfiny - moje ulubione hormony szczęcia i radości.Czułam nadchodzący wschód macierzyństa - cudu natury.
Pokochałam być mamą. W progi zawitał też przemiły gość - instynkt macierzyński. Z nim mamowanie rzeczywiście stało się radosne, promienne, uśmiechnięte, entuzjastyczne, spontaniczne, po prostu naturalne.
Na te chwile warto było czekać:)

- Dominika


p.s. w drugiej części tego posta o: sposobach dokarmiania, laktatorach, butelkach, ściąganiu mleka w podróży i codziennej organizacji życia:):