po długiej przerwie miłe wieści

Tak, początek stanu błogosławionego nie sprzyja bynajmniej w obfitość wolnego czasu, z którym nie wiadomo co zrobić. Jak już się znajdzie, to pierwszą rzeczą, na którą chce się go spożytkować jest po prostu zwykła drzemka. I tak też upłynęły mi ostatnie dwa miesiące. W czas niedługi po radosnej "dwukreskowej" wiadomości weszłam w stan ciągłej potrzeby odpoczynku w formie snu. Dodatkowo normalne ciążowe mdłości mnie gnębiły (nic nadzwyczajnego, takie typowe, ale uporczywe i nieprzyjemne w doświadczeniu). No a przecież życie toczyło się swoim biegiem i mimo nowych dolegliwości musiałam stawiać czoła żywiołowej Mariance, która ni w ząb nie chciała zrozumieć mamy, całemu gospodarstwu domowemu i obowiązkom pracowo-zawodowym. O rany Julek, nie było łatwo. Hm..., całe szczęście jest na świecie czas i perspektywa, które pocieszając mnie mówiły: wszystko, nawet to najgorsze, kiedyś przeminie (niestety to najlepsze też:)). Nic to, mimo tych mały zmian żyję:) i mam się, w zasadzie, świetnie, a już na pewno dużo lepiej niż miesiąc temu.

9 tygodni i mówię Wam, na USG już się ruszało:)

Maleństwo, jak widać, rośnie, a wraz z nim mój brzuch, który teraz - w trzecim miesiącu - wygląda jak poprzednio w początku piątego (obecnie mam sporo większy bębenek niż na zdjęciu:)), co potwierdza wiedzę, że za drugim razem ciążę widać wcześniej.

A co charakteryzuje bycie ciężarną po raz wtóry w porównaniu z razem pierwszym?
Otóż:

1. odpoczywam (drzemię) wtedy kiedy mogę, a nie kiedy chcę, czyli w zasadzie rzadko:);
2. nie dosypiam - Mania zaczęła nagle, wprost z dnia na dzień, wstawać w pełnym humorze o 6 rano (NAJPÓŹNIEJ!), ale zdarzała się i 5 .... co to za faza w rozwoju??;
3. cóż, dźwiganie maksymalnie 3 kg nie wchodzi w grę, gdyż nie sposób nie podnieść i nie przytulić płaczącej na drodze małej wywróconej istotki o imieniu Marianka:);
4. nie martwię się, w rozumieniu, nie przejmuję się nadto swoim stanem, więc pozwalam sobie na kąpiel w wannie, a nie tylko krótki prysznic:);
5. staram się jeść zdrowo, pić sporo i nie przytyć za dużo - tu nic się nie zmieniło;
6. jeszcze tyle czasu, a ja już rozmyślam o porodzie, a jeszcze bardziej o czasie po nim następującym i mam o milion więcej pytań niż razem poprzednim. Rzecz jasna, nazwać można mój stan psychiczny paniką w tym względzie. Cóż, przeżyte doświadczenia nie napawają optymizmem, ale i tak wierzę, że będzie dobrze:);
7. staram się mówić o wszystkim co mi do głowy przychodzi, a zwłaszcza o tych czarnych scenariuszach:), co pomaga mi "wyluzować się";

Kłębią się pytania jeszcze bez odpowiedzi, a dotyczą ogólnie perspektywy wychowywania dwójki dzieci w różnicy wieku 2 lat. O rany, co to będzie?!
Nadzieją na pozytywny obrót spraw i przetrwanie czekającego zmęczenia i trosk jest każdy uśmiech Mańki, których w ciągu dnia bez liku, a jeden z nich poniżej:

mam rowerek, brrrruuumm:)

 Zaniedbany mój blogu, Drogie Mamy i Czytelnicy, pozdrawiam-y Was serdecznie i do następnego, oby rychłego, wirtualnego spotkania.
Tymczasem,
- Dominika

Bebiko 2

"Życie jest listem - czytam go,
Życie jest światłem - widzę to,
Życie jest prawdą - poznaję to,
Życie jest z Boga - czuję to
W sercu głęboko,
W sercu głęboko,
W sercu głęboko." 

nasze bebiko nr 2 :)

Jakieś pytania?:)
Odpowiadając na ewentualne:
- tak, jestem w ciąży, w 7 tygodniu,
- czuję się dobrze z małymi przerwami na mdłości i złości,
- nie, nie mam zachcianek, wręcz przeciwnie - "dezapetycie",
- tak, jedyne na co mam ochotę, to błogi nieprzerwany sen,
- poród znowu na jesieni - tym razem jeszcze późniejszej .... och!, depresjo! omiń mą osobę szerokim łukiem:),
- czy to tzw. "wpadka"? - absolutnie,
- czy boję się porodu? - wspominając historię narodzin Marianki, heroicznym byłoby powiedzieć, że nie, więc mówię tak, ale chyba jeszcze bardziej boję się tego, co może mnie dopaść po porodzie.

Miło jest być ciężarną w gronie innych "ciężarówek", zatem moje miłe kobietki, czekam na dobre wieści od was:)

- Dominika

ps. "Życie jest listem - czytaj go,
       Życie jest światłem - zobacz to,
       Życie jest prawdą - poznaj to,
       Życie jest z Boga - poczuj to
      W sercu głęboko,
      W sercu głęboko,
     W sercu głęboko."

czas na endorfiny, czyli ciąża w euforii

9 lutego 2009 roku dowiedziałam się, że żyje we mnie nowe życie. Moment był to niesamowity, i choć często wyobrażałam sobie co będę czuć w tej właśnie chwili, przyszedł jak niespodziana niespodzianka i przyniósł ze sobą radość, łzy, uniesienie i oczywiście euforię!!!:) Nagle świat nabrał nowych barw, no i oczywiście obrócił się, a przynajmniej miał zamiar, o 180 stopni. Och, co to były za dni, te początkowe kilkanaście dni, dni nowych wiadomości, badań, wizyt u lekarza, dni pięknych kwiatów na stole, gratulacji i niekończących się rozmów. Przemile wspominam te chwile.

Tak długo oczekiwany czas zaczął się. W organizacji życia w zasadzie nic się nie zmieniło, ale stan ducha to zupełnie inna sprawa. To już byłam ja i ktoś - ta długo oczekiwana osoba, jedyna i niepowtarzalna, tysiące razy wyobrażana i przemyślana:) Zaczęłam zatem lepiej dbać o moją dietę, ciało, nie przepracowywać się i najzupełniej cieszyć się bez powodu i ze wszystkiego. Wierzyłam, że ów pierwszy trymestr jest naprawdę arcyważnym czasem w kształtowaniu i rozwoju nowej osóbki, a zwłaszcza jej emocjonalności, charakteru i przysposobienia psychicznego.
Dziś, z perspektywy 9-ciu miesięcy mogę powiedzieć, że rzeczywiście jaka ciąża, takie dziecko:)

Okres ciąży upłynął pt. "Życie jest piękne". Stwierdziłam wówczas, że mógłby to być mój permanentny stan. Czułam się świetnie i fizycznie i psychicznie, udało mi się załatwić wiele spraw, zwłaszcza administracyjnych na tak zwany "brzuch", nie stałam w kolejkach, było mi cały czas wesoło, a otaczający mnie ludzie wydali się nieprzeciętnie uprzejmi i często uśmiechnięci. Och, po prostu fantastycznie.

.... w siódmym miesiącu ciąży

Z dolegliwości ciążowych dopadły mnie tylko:

1. wzdęcia - mój pierwszy objaw ciąży i całociążowa dolegliwość. Antidotum to koperek włoski - polecam serdecznie (pić raz na dwa, trzy dni:)) W smaku przypomina przenielubiany przeze mnie anyżek:)
2. wymioty - tylko jeden dzień. I gdyby choć jeszcze jeden mnie męczyły to zamieszkałabym w WC. Na to nie znalazłam żadnego antidotum, po prostu przeczekać (czyt. "przewymiotować").
3. opuchlizna stóp i dłoni - o tak, dolegliwość owa przyczepiła się do mnie na przełomie 7 i 8 miesiąca ciąży. Obrączka poszła zetem w niepamięć:), ale ostał się pierścionek zaręczynowy, gdyż rozmiar miał nieco większy. Antidotum: najlepiej skutkował 15-stominutowy odpoczynek w pozycji horyzontalnej ze stopami uniesionymi do góry. Dłonie miałam spuchnięte niemal cały czas. Dwa tygodnie przed porodem to nawet twarz miałam spuchniętą z rana.

Od siódmego miesiąca ciąży przebywałam na zwolnieniu lekarskim z uwagi na przezorność :). Nie nudziłam się ani chwili. Czytałam książki, strony www., fora internetowe. Odwiedziłam targi "Mama i dziecko" (czy coś takiego), wzięłam udział w warsztatach naturalnego pieluchowania, ot tak, przygotowywałam się na przyjście naszego berbecia, którego płci do dnia narodzin nie znałam.

Poniżej podaję Wam Drogie Mamy, dziewczęta i kobiety spis książek i stron www, z których korzystałam, korzystam, a które gorąco polecam prześledzić:)

Książka "Piersią spoko" M.Okrzesik  - kompendium wiedzy na temat karmienia piersią, powrotu do formy i pracy, trochę o żywieniu niemowląt. Fantastyczna pozycja, korzystam z niej do dziś.









Książka "Język niemowląt" T.Hogg - czyli jak zrozumieć małego berbecia. To jest wprost instrukcja obsługi niemowlęcia. Dla mojej inżynierskiej głowy niezastąpiony poradnik techniczny, fundament wiedzy. Rzecz jasna, korzystam do dziś.

 Książka "Urodzić razem i naturalnie" I.Chołuj - pierwsza część książki: rozbiór logiczny, gramatyczny i anatomiczny ciąży, 1-ej i 2-ej fazy porodu, druga część: listy od rodziców, który dziecko na świat przyjęła położna I.Chołuj (autorka książki). Super pozycja, jak dla mnie oczywiście.







Strony www:
http://ekodzieciak.pl/forum/ 
http://www.bezpieluch.pl/
http://natibaby.pl/
www.pieluszkarnia.pl
www.krainapieluszek.pl

No, a co działo się dalej??... dwa tygodnie przed porodem okazało się, że mąż mój przez najbliższy miesiąc zmuszony jest przebywać w delegacji na Śląsku w mieście azotów, tj. w Kędzierzynie-Koźlu. Postanowiliśmy zatem wyemigrować na parę tygodni  i czas narodzin spędzić w Kędzierzynie, gdzie nasze dziecko miało przyjść na świat (o porodzie i ceregieli z tym związanych czyt. poście "dzień narodzin":)).

- Dominika

p.s. droga mamo, jeśli znasz jakieś pozycje książkowe godne polecenia odnośnie ciąży, porodu, połogu, niemowląt i rodzicielstwa koniecznie proszę podziel się tym ze mną?:)