Nazywam się "Palec Grzebalec" - część 3/3

Ha, ha, :) być palcem wskazującym, zwanym Palcem Grzebalcem jest super ciekawie, nigdy nienudno, wciąż zajmująco i interesująco. Oprócz świata zewnętrzego, czyli wszystkiego co nie należy cieleśnie do samej Marianny, nie omieszkam poznawać właśnie jej samej. Tak jak pisałem w części pierwszej, znajduję się w prawej lub lewej dłoni Mani, a czasami jestem jednocześnie tu i tu. Wielki świat wymaga czasami działania na dwa fronty. I tak jako lewy poznaję prawą połówkę Marianki, a jako prawy, zaś lewą. Niesamowite było na przykład odkrycie pępka - małego dołka w brzuchu. Często tam zaglądam - zwłaszcza przy kąpieli, ale do dziś dnia nie wiem jaką w życiu rolę spełnia oprócz gromadzenia codziennych śmieci i okruchów. Miło tam pogrzebać, więc niech sobie będzie.
Stopy, palce "stopowe" i ogólnie nogi - uwielbiamy się nawzajem. Niestety, co raz częściej w naszym wspólnym baraszkowaniu przeszkadzają skarpety, rajtuzy albo pajacyki. Chyba jesień idzie, stąd to paskudne odzienie. Całe szczęście wieczorna kąpiel jest nam pocieszeniem i miescem pewnej i radosnej zabawy.

nogi, nogi, tańczą moje nogi:)

Hm.... w zasadzie cała Marianka jest mocno wciągająca jeżeli chodzi o spełnianie zadania postawionego Palcowi Grzebalcowi. Z miesiąca na miesiąc wszystko się zmienia, rośnie, grubieje, wydłuża się, zaokrągla, jakby chciało dogonić mamusię:) Dziś na ten przykład odkryłem nowe dwa, tzw. zęby, w małym pyszczku Mani - to dwie górne jedynki - "łopaty" szerokie, że aż strach. Na razie dopiero co wyszły, ale tak za miesiąc to zacznę się obawiać o siebie samego:)
My tu gadu, gadu, a już pora spać.
Kończę powiastkę na temat życiowej roli Palca Grzebalca, pozdrawiam wszystkie inne Paluszki i do zobaczenia. Odezwę się jak przejdę metamorfozę i stanę się Palcem Wskazującym.
Buziaki,


- Palec Grzebalec

Nazywam się "Palec Grzebalec" - część 2/3

Witam Was Drogie Paluszki Marianki ponownie!!!

Tak, mam nieprzyzwoitą przyjemność być Palcem Grzebalcem. Uwielbiam poznawać, drapać, dotykać, szarpać, być zadziornym, wścibskim, natrętnym, upierdliwym, nieznośnym, permanentnie chyba dokuczającym. Cóż, taka moja rola. Marianka musi poznać świat i mam w tym przewodnie zadanie. Nie omieszkam się sprawdzić w pełni, więc staram się jak najlepiej.

Otóż razem poprzednim opisałem moje doznania z wizyty w jamie ustnej mamy Marianki, przyznajcie, niesamowite refleksje. Tym razem przedstawiam wspomnienia z odwiedzin mechatego nosa i wrażliwych oczu.

Nos intryguje mnie od początku. Swą wystającą posturą i dość twardo elastyczną strukturą nie może obejść się bez dotknięcia podczas każdego podnoszenia ręki Maniuśki lub przy pochylaniu mamy nad twarzyczką Marianki. Po prostu prowokuje do zaczepienia, do "pacnięcia", złapania, ściśnięcia. Tak naprawdę sam jest sobie winien tych wszytkich zadrapań, uszczypnięć i uszczerbków na zdrowiu i wyglądzie. Skoro tak lubi zadzierać to niech ma. Fantastycznie jest w nim pogrzebać (ma aż dwie dziury) i poszperać.
W zasadzie niczym od przyjemności spędziania czasu na lub w nosie nie odbiegają oczy. Być może nie tak wyeksponowane jak nieszczęsny nos, ale równie zabawne i arcyciekawe. Wciąż się przewracają, to w prawo to w lewo przesuwają, błyszczą, rzeczywiście intrygują. No a te powieki z rzęsami - są powalające. Uwielbiam grzebać w rzęsach, to niczym nadprzyjemne uczucie, oh, aż mnie skręca gdy mam czekać do jutra:). Niestety nie udało mi się zbadać samej natury gałki ocznej, wciąż gdy mam taki zamiar powieki mówią nie i zamykają mi dalszy dostęp. Jak tu przez to przebrnąć? Być może jestem jeszcze za krótki, chudy lub tłusty, albo po prostu zbyt mało bystry. Nic to, uzbroję się w cierpliwość i przeczekam moją niedyspozycję.

Tymczasem pozdrawiam Was serdecznie,

• Palcu Kciuku - w sumie często ze sobą współpracujemy, zwłaszcza przy czynności szczypania, aleś biedak, służysz w zasadzie tylko do chwytania czegoś, ale nigdzie i nic nie penetrujesz, a ja owszem:)
• Palcu Środkowy - no tak, jesteś najdłuższy, ale cóż ci z tego, póki co Marianka jeszcze nie wie do czego służysz:),
• o...Paluszku Serdeczny - pięknyś i powabyś w nazwie, ale użyć to ty sobie nie użyjesz. W zasadzie jaką rolę pełnisz wśród wszystkich nas pozostałych? - Nie wiem. Ale pozostań na swoim miejscu, być może przyjdzie na Ciebie stosowny czas,
• no i ty malutki Mały Paluszku - chybaś po prostu nie wyrósł, ale świetnie sprawdzasz się jako miły dodatek przy zabawie w paluszkowy teatrzyk, czy też jako rozmieszacz Marianki:). "Cicha woda rzeki rwie" - jeszcze pokażesz co potrafisz.

Życząc dobrej nocy mówię do jutra i zapraszam do wspólnej lektury.
Czołem Chłopaki,

aaaa!!!!! uszczypnąć mamę - to takie miłe miękko-plastyczne uczucie. UWIELBIAM szczypać:)

- Palec Grzebalec

Nazywam się "Palec Grzebalec" - część 1/3

Drogie Paluszki!

Niniejszym, pragnąc się przedstawić jako Palec Grzebalec, pozdrawiam Was wszystkie bardzo serdecznie.Piszę do Was po raz pierwszy, więc może na początek kilka słów o sobie.
Należę do lewej lub prawej dłoni Marianny, a to w zależności od potrzeby i możliwości ruchu ręki. Potocznie i powszechnie nazwyją mnie palcem wskazującym. Czy jako lewy, czy też jako prawy spełniam tą samą rolę: rolę poznawczą, a nie jak mogłaby sugerować wszystkim znana nazwa: rolę wskazywacza.
Mam nadzieję, że u Was - cała reszto Paluszków - wszystko w porządku, jesteście zdrowie i pełnosprawne.

A co u mnie słychać? No nie powiem, że po staremu, bo co dzień poznaję coś nowego, a to co do tej pory widziałem i dotykałem za każdym kolejnym razem wydaje się być inne i nie do końca poznane. I tak na przykład jama ustna mamy Marianny - no mówię Wam - istna studnia skarbów, głębia chyba nie do poznania w całości. Wejście do niej stanowią dwie, górna i dolna, nieustannie ruszające się miękkie i elastyczne poduszki. Z tego co słyszałem, mówi się o nich: usta. Następnie znajdują się twarde, mocno i nieruchomo osadzone białe, a raczej kremowe, trochę krzywe i nierówne, ale śliskie i ciekawe spore, hmmmm...., jakby kamienie. Marianna ma już trzy sztuki takich kamyków, ale obserwuję, że wyłażą następne. Zdaję się, że w nomenklaturze anatomicznej są to zęby. Za zębami kryje się moja ulubiona zabawka, sprężysta niczym łóżko wodne, wygodna, falująca, po prostu fantastyczna. Uwielbiam ją drapać, włazić pod nią, łapać i szczypać (oj, trudna to czynność), dotykać i obserwować. Nie wiem dlaczego, ale mama Marianny nie lubi, gdy pragnę zgłębić dalsze partie jamy ustnej, za każdym razem kończy zabawę. Ale nie tracę nadziei na głębszą penetrację tego interesującego miejsca, wraz z upływem czasu jestem co raz dłuższy, a dzieje się to bardzo szybko, gdyż Marianka ma apetyt niczym słoń. Liczę zatem, że w niedalekiej przyszłości osiągnę cel.

Tymczasem bywajcie zdrowe, wesołe i chętne poznania wszystkiego dookoła - moje Drogie Paluszki.
Jutro opowiem Wam o fenomenie oka i nosa, które niedawno odkryłem - są oszałamiające.

ten w buzio-dziobie - to ja - Palec Grzebalec:)

Czołem,
- Palec Grzebalec