Echa macierzyństwa - część 2: "(...)poród to jest "pestka" w porównaniu z karmieniem"

Byłam w drugim miesiącu ciąży, gdy zatelefonowała do mnie koleżanka, która urodziła 2 miesiące wcześniej córeczkę. Oczywiście tematem głównym rozmowy były okoliczności porodowe i połogowe. Pierwszymi słowami jej komentarza do wydarzeń z ostatnich miesięcy były właśnie: "poród to pestka w porównaniu z karmieniem". Pomyślałam sobie, cóż takiego może być problemem w karmieniu piersią? Niebawem miałam się przekonać o czym mówiła, choć powody miały być zupełnie inne.
Tak, po porodzie następną wysoką poprzeczką do przeskoczenia stało się dla mnie karmienie piersią. Teoretycznie byłam przygotowana świetnie, wiedziałam jak przystawić dziecko do piersi, co może dziać się z piersiami po porodzie, znałam chyba wszystkie sposoby karmienia, nie zamierzałam dawać smoczka, czytałam też o różnych grzybicach, pleśniawkach i zapaleniach piersi oraz sposobach na ich uleczenie. Wystarczyło, abym tylko z teorii zrobiła doświadczenie. Z całego matczynego serca i rozsądku chciałam karmić piersią, butelkę kupiłam tylko pro forma nie zamierzając wcale jej używać. Wyobrażałam sobie jak to cudownie będzie siedzieć z maluszkiem przed rozpalonym kominkiem albo w Boże Narodzenie przy wigilijnym stole i .... karmić. Och, marzeniom mym nie było końca, a czekaniu doczekania.
To co naturalne powinno przyjść naturalnie. Być może gdyby Marianna przyszła na świat naturalanie również karmienie piersią nie sprawiłoby mi problemu. Stało się jednak inaczej, mnie wpędzono w sen narkozowy, a Mańkę "podstępem" wyciągnięto z mojego brzucha. Nic bardziej nienaturalnego. Było to pierwsze ogniwo w łańcuchu dalszych naturalnych niepowodzeń.
W notce o moim "krwawym" karmieniu piersią opisałam te dalsze bolące ogniwa.
Do czasu osobistego doświadczenia karmienia piersią uważałam, że karmienie butelką jest gorsze, a nawet jakoś krzywo patrzyłam na mamy, które wybrały butelkę. Cóż, życie uczy mnie pokory i zaradności. Okazało się, że macierzyństwo nie polega na karmieniu piersią za wszelką cenę, ale na radosnym radzeniu sobie z codziennymi problemami i pozytywnym przystosowaniu się do nowej heroicznej roli - roli matki. Bycie mamą musi i powinno być piękne. Jeśli jest inaczej, trzeba odszukać to niewłaściwe ogniwo macierzyńskiego łańcuszka i .... po prostu intuicyjnie zamienić na jakieś inne, lepiej pasujące do reszty.
Dziś, gdy myślę o następnym dziecku jestem bogatsza o doświadczenie: cięcia cesarskiego, nieudanego karmienia piersią, depresji poporodowej, ściągania pokarmu przez pół roku i karmienia butelką. Mam nadzieję, że w przyszłości przeżycia te pozostaną już tylko wspomnieniem i ewentualną poradą dla innych mam, a ów raz następny będzie w pełni spotkaniem z Matką Naturą i przygotowanym przez nią bólem cudu rodzącego się życia i wspaniałością karmienia piersią:)
Mało mówi się o problemach z karmieniem piersią (zwłaszcza po ceraskim cięciu lub w czasie depresji poporodowej), być może dlatego, że jego powodzenie w znacznej mierze zależy od optymistycznego nastawienia. Osobisty wywiad dowodzi jednak co innego. Spotykając matki w przychodniach nie raz słyszałam o problemach z piersiami, karmieniem itp. To mnie, może zabrzmieć arogancko, pocieszało. To, że nie byłam sama z tym nieziemskim i nienaturalnym bólem było moim ducha podtrzymaniem i nadzieją na przyszłość.
Co z perspektywy czasu uważam, że mogło by mi pomóc , to:

1. bliska osoba płci żeńskiej z mamim wykształceniem obecna "na zawołanie",
2. szybsza interwencja położnej z poradni laktacyjnej,
3. właściwsza opieka w szpitalu,
4. słoneczniejsza pogoda i dłuższy czas światła dziennego:)

Nie obawiam się zbytnio kolejnego potomstwa, nawet gdybym miała przeżyć jeszcze raz to samo.
W porównianiu z radością, bóstem i boskością jakim jest dziecko, całe porodowe i wczesnoniemowlęce troski i cierpienia to "pestka".
Drogie Kobiety, a zwłaszcza te mające ochotę na macierzyństwo, być mamą to bez wątpienia ciężka charówka, ale życzę Wam jej z całego serca:), a życzenia te są, wierzcie mi, wręcz zbawienne i życiodajne.

- Dominika

ps. jeśli macie propozycje książkowe lub inne porady na temat karmienia piersią, czekam na Wasze rekomendacje.

"bekanie" po jednym z niewielu udanych
karmień piersią:)

Echa macierzyństwa - część 1: "(...)na początku chciałam się wieszać co dzień"

Całkiem niedawno spotkałam niezbyt blisko znaną mi młodą mamę i przy tej sposobności ciesząc się jej małą pociechą opowiedziałam o swoich porodowych  i poporodowych rewolucjach. Ona zaś kiwając głową wypowiedziała słowa jak w tytule posta: "ja, na początku, chciałam się wieszać co dzień". Zakrawa o czarny żart, jednak w każdym żarcie jest jakaś część prawdy, więc pytam, czyż macierzyństwo może w ogóle kiedykolwiek przywoływać takie wspomnienia? Chyba mało kto przyzna, że doświadczył w życiu takiego czasu, o którym powiedziałby: chciałem się wieszać. Dlaczego zatem bycie mamą, zwłaszcza po raz pierwszy, oznacza prawie że konieczność przejścia przez taką horrorystyczną praktykę? Wszyscy przecież mówią: "czekają Cię(Was) piękne chwile", "macierzyństwo jest piękne", "narodziny dziecka to cud", "cudownie jest być mamą".
Z autopsji wiem, że rzeczywiście z biegiem czasu macierzyństwo stało się dla mnie nieocenionym i przepięknym doświadczeniem. Z tą samą siłą, natężeniem i mocą powiem, że było i jest jednocześnie trudne, wymagające, bolesne i ciężkie. To prawdziwa szkoła życia, a główną rolę grają w niej:

• spokój psychiczny,
• pozytywna perspektywa,
• umiejętność zaradności,
• kondycja fizyczna,
• pomysłowość,
• przystosowanie do ciągłego mówienia jakby tylko do siebie:),
• umiejętność opanowania nerwów, niezaradności, emocji zwanych: niepokój, stres, wybuchowość,
• empatia, wesołość ducha, optymizm,
• chęć nauczenia się bycia dobrą mamą (naprawdę tego da się nauczyć - w zasadzie jest to proces permanentny).

Czytałam wypowiedzi innych mam, które po przeżyciu tych kilku pierwszych macierzyńskich miesięcy tak wspominały ów czas: "wydawało mi się, że to nie dla mnie, że się nie nadaję", "inaczej wyobrażałam sobie macierzyństwo", "to była masakra", "przeczytałam mnóstwo książek, wydawało mi się, że byłam dobrze przygotowana". Oczywiście było również wśród nich wiele wypowiedzi radosnych i pełnych nadziei, jednak nie mogę powiedzieć, że była to znakomita większość, a ta część, która ma złe wspomnienia z tego trudnego okresu jest tylko marginesem społecznym, niewiele znaczącą częścią społeczności mam. Macierzyństwo jest najpiękniejszym, ale i jednocześnie najtrudniejszym zawodem na świecie. Odnoszę jednak wrażenie, że zbyt mało mówi się o tej drugiej części.
Do macierzyństwa i bycia mamą nastawiłam się tak pozytywnie jak do mało czego:) Scenariusz moich mamich dni napisały przeczytane książki, artykułu w czasopismach dla mam, relacje innych osób, własne wyobrażenia, a w nich zawarte w większości te właśnie: piękne, cudowne i radosne chwile, które miały mnie czekać. Nie było tam dostatniej mowy o macierzyństwie w wymiarze ciężkiej fizycznej i psychicznej pracy, a która właśnie mnie czekała, do której zaś nie byłam przygotowana i odpowiednio usposobiona.

Zachęcam więc Was - wszystkie młode mamy, te ciężko, ale i te szczęśliwie doświadczone przez macierzyństwo do pisania, dzielenia się tym co jest dla innych mam najlepszym, najcenniejszym, potrzebnym i mamo-egzystencjalnym poradnikiem-przewodnikiem. W czasach e-kontaktów, e-książek, e-listów i e-rozmów nie ukrywam, że właśnie e-forma ma możliwość dotrzeć do jak największej ilości mam.
Nie musisz mieć zadeklarowanego talentu pisarskiego, piątki z polskiego, pięknego stylu, bezbłędnej ortografii, wystarczy, że będziesz pisać z serca, ot tak, jakbyś po prostu wypowiadała światu swoje troski, bolączki, żale, uroki i radości, wszytko to, co niewątpliwie kłębi się w twojej głowie w czasie nowych macierzyńskich przeżyć.
Osobiście jestem przeszczęśliwa z pomysłu pisania bloga. Mówię Wam, koszmar depresji poporodowej tkwił w mojej głowie mimo jego fizycznego przeminięcia do czasu wypowiedzenia go światu. Jakby nie mogłam sobie darować, że nie poradziłam temu dziadostwu, miałam w sobie żałość i ciągłe złe wspomnienia.
Teraz zaś, gdy już opisałam go na blogu, głowa moja odetchnęła:) To jest tak jak w powiedzeniu: "radość dzielona to podwójna radość, ból dzielony to połowa bólu".
Zatem Drogie Mamy, do dzieła! Piszcie o swoich bolączkach i radościach, a z pewnością pomożecie innym i sobie. To takie podtrzymujące na duchu wiedzieć, że inni też przeżywają podobne troski i móc zapytać o radę. Liczę na Was i Waszą pomoc - Drogie Mamy.
Tymczasem czołem,
- Dominika

ps. czekam na Wasze wspomnienia:)

po 10-ciu miesiącach macierzyństwo jest naprawdę
naprawdę cudowne:)