czego spodziewać sie po niespodziewanym-niewyobrażanym cięciu cesarskim

Szkoła Rodzenia? - oczywiście, że uczęszczałam, zwłaszcza, że w stolicy w większości szpitali jest to sprawa bezpłatna. Sympatycznie było spotykać na raz tyle brzuchatych mam i słuchać o czekających mnie w przyszłości wydarzeniach. Jeśli zajdę ponownie w ciążę na pewno zapukam ponownie do jej drzwi.
Właśnie na wykładach SzR (Szkoły Rodzenia) dowiedziałam się więcej o opiece na matką i dzieckiem w przypadku cięcia cesarskiego. Wyobrażałam sobie, że nie może być to przyjemne ani dla mamy, ani dla niemowlaka. Przypuszczam, że ze względu na fantastycznie przebiegającą ciążę nie przyszło mi na myśl, że cc (cięcie cesarskie) mogłoby dotyczyć mnie. Mój mózg jakby nie przyjmował do siebie takich informacji. Dziś zaś zachodzę w głowę czemu, choć rąbka takiej wersji wydarzeń, nie dopuściłam do siebie? Wiadomo przecież, że każdy poród może zakończyć się cc nawet przy poprzedzających go rewelacyjnych 9-ciu miesiącach. Ja natomiast uznałam to chyba za patologię, która mnie nie dotyczy.
Przekonałam się natomiast co to znaczy przeżyć cc i rekonwalescencję po cc bez przygotowania.
Piszę o tym nie dla postrachu, ale dla Waszej - Drogie Mamy informacji i wiedzy.
Poczynając od decyzji lekarza o operacji, wcieliłam się w główną rolę w następujących epizodach:

EPIZOD nr 1 - PORÓD:

• golenie włosów łonowych - pierwsza czynność, którą wykonała położna po haśle pana doktora: "na stół!". Odbyło się to jeszcze na sali porodowej w tempie perszinga i nie było przyjemne;
• cewnikowanie - założenie cewnika nic mnie nie bolało i zrobiła to również położna;
• przejście na salę operacyjną - tuż po goleniu i cewnikowaniu udałam się (pieszo) w towarzystwie mnóstwa osób, które nagle zjawiły się przy mnie, na sale operacyjną znajdującą się tuż obok sali porodowej (ciągnącym się za mną cewnikiem, o którym wszyscy zapomnieli, zaopiekował się mój mąż);
• odpowiedź na pytanie położnej: "ile Pani waży?" - dwa razy zadawano mi to pytanie przed położeniem na stół operacyjny, chyba po to, by sprawdzić czy z ogólnego ekspresowego toczenia się rzeczywistości, po prostu nie kłamię albo nie pamiętam;
• spray dezynfekujący - jeszcze przed podaniem znieczulenia ktoś spryskał mi ciało w miejscu cięcia czymś chyba odkażającym, w każdym bądź razie w momencie tym przekonałam się, że to chyże golenie włosów łonowych nie obyło się bez licznych zacięć - oj strasznie szczypało,... ale króciutko:);
• znieczulenie ogólne, czyli narkoza - powyższe szczypanie zostało co tchu uśmierzone przez podanie narkozy (dostałam znieczulenie ogólne z uwagi na konieczność ratowania życia dziecka, gdyż tętno było niesłyszalne);
• słodki sen - kiedyś myślałam, że ja po narkozie to bym nie zasnęła. Jeśli któraś z Was tak myśli, to doprawdy z ręką na sercu mówię, że zasnęłam jak niedźwiedź na zimę w mgnieniu oka:) Jak spałam to jeszcze pamiętałam, co mi się śniło, ale szok przebudzenia sformatował mi pamięć;
• wybudzanie - ktoś głośno mówił: "Dominika otwórz oczy!", następnie: "Ma pani śliczną córeczkę", następnie zaś: "Dominika, oddychaj!". To, co ja w kolejności usłyszałam i odczułam to: jednocześnie powyższe krzyki i ogromny ból brzucha, następnie brak możliwości oddychania z uwagi na buzię pełną śliny, którą kazano mi wypluć obracając głowę na bok, w międzyczasie milisekundową radość, że dziecko żyje, a kolejnie ból gardła - gardło bolało mnie z powodu intubacji (rurka do oddychania);
• chwile tuż po operacji - zanim przewieziono mnie na salę pooperacyjną leżąc jeszcze na stole musiałam podnieść głowę do góry - nie przypominam sobie, żebym w życiu pokonała większy ból, ... ale udało się. Po chwili pielęgniarki przełożyły mnie na łóżko poporodowe i przewiozły do sali. Na korytarzu spotkałam mojego męża, a w zasadzie widziałam go w liczbie potrójnej, a to z powodu ponarkotycznych skutków ubocznych;
• drgawki - po przewiezieniu na salę pooperacyjna dostałam takich drgawek jakbym spędziła noc w lodówce. Trzęsłam się cała łącznie ze szczęką, co uniemożliwiało mi mówienie. Ulgę przyniosła mi położna okrywając mnie moim ciepłym szlafroczkiem;
• worek lodu - przyniosła go pielęgniarka i położyła na 2 godziny na mój świeżo pocięty brzuch - nic miłego, ale koniecznego chyba ze względu na zapobieżenie ewentualnemu krwotokowi;
• zestaw kroplówek - następnie podawano mi jakieś kroplówki, sole mineralne, odżywki, środki przeciwbólowe, itp. co bym nie padła z głodu albo z bólu:)
• zgoda na operację - po tym wszystkim przyszła moja położna i poprosiła o podpisanie zgody na operację (ciekawe co by było, gdybym się nie zgodziła:)) - mój podpis wyglądał jak kura pazurem:);
• dziecko - mąż przywiózł mi Mariankę i podał do rąk - była na pewno cudowna i szukająca mamy, ale ja nie byłam w stanie się nią zająć ani cieszyć;
• odlot na dobranoc - około godziny 22 pielęgniarka dała mi zastrzyk, najprawdopodobniej również przeciwbólowy, ale tym razem połączony chyba z opium albo "trawą":) - przez najbliższe parę godzin przeżywałam odloty szczęśliwości :);

EPIZOD nr 2 - 3 DOBY PO PORODZIE:

• szok pooperacyjny - pierwszą rzeczą o jaką zaczęłam się martwić to był poród następnego dziecka - w moim mniemaniu była to już przesądzona cesarka, co mnie kompletnie dobiło (och, jakbym nie miała innych zmartwień w tym momencie);
• osłabienie - od samego rana chciałam pójść i przywieźć sobie Mariankę, ale po trzech krokach okazało się, że póki nie zjem śniadania nie dam rady chodzić;
• kisiel - w pierwszej dobie po cesarce jadłam 3 razy kisiel - jak na wygłodniały żołądek i wylewatywowane jelita to po prostu rewelacja:) - nic bardziej sycącego:);
• przystawienie dziecka do piersi - Mariannę przystawiłam do piersi dopiero na drugi dzień, co wg mnie było za późno, ale wcześniej żadna położna o to nie zadbała;
• higiena rany po cc - ranę po cc trzeba kilka razy na dobę przemywać płynem antybakteryjnym (oczywiście po zdjęciu opatrunku, który kazano mi usunąć na drugi dzień po operacji). Za pierwszym razem nie było to łatwe i miłe, gdyż miejsce to jest jeszcze opuchnięte i wygląda, cóż tu dużo mówić, strasznie, a w dotyku jest nieswoje. Goi się jednak bardzo szybko i równie szybko nabiera ładnego wyglądu;
• ból ogólno-ruchowy - brzuch boli cokolwiek by się nie robiło, co utrudnia opiekę nad dzieckiem i sobą. W dzień jakoś sobie z tym radziłam i miałam do pomocy męża, a na noc brałam środek przeciwbólowy;
• sucharki - w drugiej dobie dostałam do jedzenia 3 razy sucharki:)
• stolec pocesarkowy - po tak dwóch sytych dniach obfitujących w kisiel i sucharki zapytano mnie czy oddałam już pierwszy stolec. No do prawdy się zaśmiałam:), że niby z czego ów stolec miałby się wytworzyć? Przecież ja wszystko spaliłam:)
  Żeby było prościej pielęgniarka dała mi czopek, więc jakoś poszło:)
• pełny posiłek - w trzeciej dobie dostawałam już normalne pełne posiłki, a wyglądało to tak:
  

podczas pierwszego pełnego obiadu, mój brzuch wyglądał
jakbym była w 5 miesiącu ciąży:). Uwierzcie mi, psychicznie
czułam się okropnie:(

• pokarm - nie miałam problemu z brakiem pokarmu, ale raczej z bolącymi brodawkami;
• samopoczucie psychiczne - czułam się prawie fatalnie, miałam depresję poporodową (to jednak zdiagnozowałam po jej przebyciu), nie mogła sobie darować tej, wg mnie, niekoniecznej operacji, czułam się niespełniona w roli kobiety, zawiedziona, a żywa i zdrowa Marianna nie była dla mnie żadnym pocieszeniem. Zły stan psychiczny uniemożliwił mi późniejsze karmienie piersią;
• powrót do formy - rana zagoiła się szybko i bardzo ładnie (jakiś miesiąc po porodzie), ale zdrętwiałość w miejscu cięcia odczuwałam jeszcze dość długo. Ból brzucha spowodowany operacją utrzymywał się, do zupełnego zniknięcia, przez 3 miesiące. W tydzień po porodzie prowadziłam samochód. Gorzej się czułam gdy podnosiłam się z pozycji leżącej lub kasłałam albo kichałam.

Obecnie uważam, że samopoczucie, sprawność pooperacyjna i karmienie piersią po cc to kwestia nastawienia i wyobrażenia. Jestem pewna, że gdybym bardziej liczyła się z ewentualnym rozwiązaniem metodą cc, nie spotkałabym tylu boleści i problemów.
Ach tak głowa, wszystko w niej ma swój początek i koniec:)

- Dominika

p.s. Drogie Mamy, a zwłaszcza te po przeżytym cc, proszę Was o kilka słów komentarza do tego posta lub kilka słów swojego doświadczenia:)

karmić naturalnie, karmić butelką (część 1/2)

O mój cycu! kto by pomyślał, że taki ból możesz sprawiać!

Wydawało mi się, że do naturalnego karmienia nie trzeba się zbytnio przygotowywać, gdyż natura sama mnie do tego stworzyła, teorii jednak nie mogła sobie odpuścić:) W czasie ciąży zgłębiłam więc kilka pozycji książkowych, a moją ulubioną była książka pt. "Piersią spoko", którą zabrałam też do szpitala.
Przekonana byłam, że karmienie piersią jest najlepszą formą odżywiania noworodka i za wszelką cenę i ja muszę karmić. Nie obyło się rzecz jasna bez wstępnego scenariusza, który zakładał:
- naturalny poród,
- 3-dniowa rekonwalescencja,
- powrót do domu z maluszkiem,
- no i codzienna wesoła rutyna: karmienie cycem, zabawa, spanie, przewijanie, i tak w kółko.
Pomiędzy tymi czynnościami gotowanie, zakupy, pranie itp:). A wszystko to w atmosferze nieokiełznanej euforii i radosnego poznawania się z maluszkiem.
Ha, scenariusze mają to do siebie, że zakładają tylko jedną wersję nie licząc się z alternatywnym scenariuszem pisanym przez teraźniejszość, który w tym przypadku wybrała rzeczywistość. Ach, cóż to był za scenopis! Absolutnie nie mogłam się odnaleźć na planie. To tak jakbym grała a vista nie umiejąc czytać nut ( o zrozumieniu już nie wspomnę). Moje wspaniałe, optymistyczne i pełne nadziei na przyszłość marzenia senne postanowiły przybrać szaro-brunatno aż do odcienia czerni potwornościowe barwy. Mówiąc językiem prostym było to tak:
poród przez nieoczekiwane cięcie cesarskie wywołał w mojej głowie szok i zaprosił do 6-ciotygodniowej współpracy głęboką depresję. Ona to przyczyniła się do boleśniejszego odczuwania i tak bolącego mnie z całych sił brzucha, dłuższego powrotu do formy (pełna forma po trzech miesiącach), no i złego przystawienia Marianny do piersi, co skończyło się fiaskiem naturalnego karmienia.
Już w szpitalu karmienie piersią sprawiało mi niewyobrażalny ból, który okazał się małym w porównaniu do tego, który miał nadejść za kilka dni. Miałam pogryzione brodawki, następnie popękane, no i w rezultacie krwawiące. Cieszyłam się, gdy Marianka nie jadła i wcale nie byłam skora, żeby często udostępniać jej moje zbolałe cyce. Do tego stresowałam się okrutnie tym, że moja córcia nie budzi się w nocy na jedzenie co 3, 4 godziny, tylko co 6, 7, a nawet czasami 8 godzin. Nie mogłam zrozumieć czemu jest inaczej niż w moich kochanych książkach.
W trzecim tygodniu życia Marianki podałam jej pierwszy raz butelkę z moim, w wielkim pocie ściągniętym, pokarmem. Nie mogłam znieść jej głodowego płaczu i braku chęci ssania piersi. Czułam, że nie sprawdzam się nijak w roli matki, gdyż nie potrafię wykarmić swojego malucha własnym mlekiem i cycami, a bycie mamą okazało się chyba pomyłką. To była destrukcja nr 1.
Po czterech tygodniach poradziłam się w końcu położnej z poradni laktacyjnej. No cóż, pani położna była przemiła i przefantastycznie obchodziła się z malutką Marianką. Byłam zdumiona, że tak pewnie można brać na ręce takie wiotkie stworzenie i do tego mówić i myśleć pewnie o przyszłości i o czasie macierzyństwa. Podniosła mnie na duchu i zrozumiała sytuację jak nikt inny dotąd. Dała mi też zalecenia co robić, żeby wrócić do karmienia tylko piersią, ale z zastrzeżeniem, że jeśli ów przepis nie da skutku w ciągu najwyżej dwóch tygodniu to nie ma co się męczyć, gdyż macierzyństo ma być czasem radości, a nie bolesnej zgrozy, jak było dotychczas ze mną:).
Czteromiesięczna Marianna była już "starym" noworodkiem do nauki karmienia i niestety recepta pani położnej na naturalne kamienie nie powiodła się. Ja jednak postanowiłam ściągać pokarm i podawać butelką, co udało mi się przez pół roku.
Mimo upierdliwości związanej z siedmio lub sześciokrotnym ściąganiem mleka na dobę, sytuacja życiowa uległa cudownemu polepszeniu. Nareszcie dzień stał się zorganizowany (można było coś zaplanować), Marianna w końcu zaczęła się najadać, a przez to być spokojną anielską dziewczynką, a ja poczułam budzące się we mnie endorfiny - moje ulubione hormony szczęcia i radości.Czułam nadchodzący wschód macierzyństa - cudu natury.
Pokochałam być mamą. W progi zawitał też przemiły gość - instynkt macierzyński. Z nim mamowanie rzeczywiście stało się radosne, promienne, uśmiechnięte, entuzjastyczne, spontaniczne, po prostu naturalne.
Na te chwile warto było czekać:)

- Dominika


p.s. w drugiej części tego posta o: sposobach dokarmiania, laktatorach, butelkach, ściąganiu mleka w podróży i codziennej organizacji życia:):

dzień narodzin

Nasza droga osóbko, dzień twoich narodzin zbliżał się nieuchronnie i z ciekawością go oczekiwałam. Osobowość twa (płeć) była mi wówczas jeszcze nieznana, co tym bardziej potęgowało zainteresowanie tym nadchodzącym dniem. Z uwagi na konieczność przebywania twojego taty w delegacji zmuszeni byliśmy "przenieść" narodziny do Kędzierzyna-Koźle. Spakowałam więc nas należycie, z czego 7/8 samochodu zajmowały twoje - moja mała fasolko albo mój maleńki groszku - rzeczy:). Dnia 12 października,  w poniedziałek, wczesnym ponurym jesiennym rankiem, wyruszyliśmy w podróż ... po nowe życie.
W między czasie umówiłam się na kontrolną wizytę u lekarza w dn. 14.X, w Kędzierzynie rzecz jasna. Przez cały czas twojego polegiwania w brzuchu czułam się świetnie, zatem i ta daleka podróż nie sprawiłam mi żadnych trosk i dolegliwości.

Zakwaterowanie znaleźliśmy już na miejscu w małej wsi nieopodal Kędzierzyna w przydrożnym motelu, z którego całkiem blisko było do miejscowego szpitala, sklepu i kościoła. Czegóż więcej było potrzeba...?:)

Mazur - tak nazywał się doktor, który przejął opiekę nade mną i nad tobą, o droga moja istotko, w dniu 14 października. Z uśmiechem stwierdził wówczas, że u ciebie wszystko w porządku i na razie nie ma żadnych znaków Twojego przybywania na ten świat. Polecił natomiast mieć Cię na celowniku KTG w trzydniowych odstępach, co byś nas, kochana dziecino, zbytnio nie zaskoczyła:)
Książkowy dzień porodu wyznaczono na 20 paździrnika 2009 roku. Dlatego też następną wizytę dr Mazur przewidział na 22.X w przypadku, gdybyś, nieznany co do płci ok. półmetrowy organiźmie, nie przyszedł do tego czasu na świat. No to cóż, ..., czekamy:)

Czas pobytu w Kędzierzynie upływał pod znakiem dni wyjątkowo pochmurnych i deszczowych, co nie sprzyjało mojemu dobremu nastrojowi i planowanym pieszym wycieczkom. Na poprawę humoru okazały się świetne małe zabiegi pielęgnacyjne, np. maseczka na twarz:), makijaż, czy kolorowa nowa biżuteria:), do tego jakiś śmieszny film i, och przelubiana Aniu, cała seria "Ani z Zielonego Wzgórza".

Wraz ze zbliżającym się 20 październikiem rodzinka i znajomi dawali znać o sobie częstymi telefonami z pytaniami o ciebie, mały mieszkańcu brzucha. A tymczasem tu cisza, jak makiem zasiał:)

... w kędzierzyńskiej naleśnikarni

 O 21-szy październiku 2009 roku, dniu radości mojej, dniu pierwszego słońca nie wychodzącego zza chmur od dwóch tygodni, czuj się uściskany i ucałowany! Tak, to był dzień, w którym wreszcie zawitało życiodajne słońce. Nie muszę chyba dodawać, że spacer w ów dzień na starówkę do Kędzierzyna był moim murowanym i przeuroczym obowiązkiem. Ależ było miło, choć trochę daleko, gdyż z motelu do centrum szacuję jakieś 3,4 km. Przyznam się, że po powrocie (w drodze powrotnej mąż mój kochany podwiózł mnie samochodem) czuć było te wszystkie dodatkowe kilogramy.Satysfakcja z udanego wypadu do miasta:) i fantastycznej pogody była dla mnie nagrodą.

nad Odrą w Kędzierzynie

Nadszedł dzień poterminowej ponownej wizyty u dra Mazura. I tym też razem doktor z uśmiechem stwierdził, że u ciebie - mały berbeciu - wszystko w porządku, z małym wyjątkiem, właśnie zacząłeś przychodzić na świat. Jak to? pytam pana doktora, czuję się zupełnie jak tydzień temu. Doktor zapytał czy nie mam skurczy, gdyż z badania wynika, że mam 3,5 palca (co stanowi ok. 5 cm) rozwarcia szyjki macicy. A ja rzeczywiście nie odczuwałam żadnych skurczy. Skierował mnie do szpitala informując z uśmiechem, że mam połowę porodu za sobą.

Byłam trochę zdezorientowana i troszeczkę przestraszona. Mimo posiadanej szerokiej wiedzy teoretycznej przyznam się, że spanikowałam i nie umiałam ogarnąć myślami nadchodzącego doświadczenia.
Po wizycie udałam się z mężem do motelu, gdzie się spakowałam, wykąpałam i udaliśmy się do szpitala.
Po dopełnieniu wszystkich formalności zaprowadzono nas do jednoosobowej różowej sali porodowej (ów kolor różu był dla mnie wątpliwy, no ale tak tę salę nazwano). Ponownie mnie przebadano i powoli przygotowywano do porodu, na który wskazywało tylko duże rozwarcie, żadnych skurczy natomiast.

Bardzo chciałam doświadczyć bólu porodowego, przeżyć tą część natury, która tylko kobietom jest znana. Czekałam aż mnie złapie "to coś" i weźmie i będę czuć jak moje małe maleństwo pcha się na świat. Może to dziwne, ale byłam z niecierpliwością ciekawa tego cierpienia dającego nowe życie.

;

na sali porodowej:)...ale brzuchol:)

I tak po trzech godzinach spacerowania po sali porodowej, kołysania się na piłce, rozwiązywania krzyżówek z mężem:), z uwagi na brak postępu w rozwarciu postanowiono podłączyć mi dobrze wszystkim znaną kroplówkę - oxytocynę. Od początku pobytu w szpitalu całkowicie zdałam się na wiedzę i doświadczenie położnej, która miała prowadzić mój poród. Razem z kroplówką podłączono mi KTG, gdyż przy podaniu oxytocyny należy uważnie badać tętno dziecka. Po kilkunastu minutach maleństwo zaczęło szybciej niż zwykle kopać i poruszać się, a jego tętno spadać aż do całkowitej ciszy w aparacie KTG. Cisza ta wywołała poruszenie położnych, pielęgniarek i lekarza. Odłączono mi kroplówkę, lekarz zmienił ułożenie słuchawek KTG, dalej jednak była ..... cisza. Zadecydowano: na stół. Oznaczało to cięcie cesarskie, którego absolutnie się nie spodziewałam i nie byłam do niego przygotowana.
Od tej chwili do momentu narodzin dziecka minęło kilka minut. Dosłownie w mgnieniu oka zostałam zacewnikowna, uśpiona i zaintubowana. Nie myślałam wówczas chyba o niczym, nie bałam się, nie cieszyłam, po prostu poddałam się prowadzeniu lekarza. Z relacji męża tylko wiem, że po kilku chwilach przedstawiono mu naszą córeczkę Mariannę.

Dnia 22.X.2009 roku o godz. 16:45 przyszłaś na świat - nasza córeczko Marianno.

Marianna

22.X.2009

53cm, 3.09kg

Ja tymczasem spałam i śniłam (nie pamiętam o czym:). Obudziły mnie: przeogromny ból brzucha i słowa położnej: "Dominika! oddychaj, oddychaj!" Nie mogłam złapać oddechu z uwagi buzię pełną jakiś płynów. Po kilku chwilach udało się, a położna oznajmiła: "ma pani śliczną córeczkę" ... poczułam iskierkę szczęścia pośród ponarkozowego omamienia. Następnie kazano mi podnieść głowę, co uznałam za niemożliwe, gdyż ból brzucha był tak ogromny. Niemożliwe musiało stać się jednak możliwe, bo inaczej nie zdjęli by mnie z tego operacyjnego stołu. O rany!! co to był za ból.Generalnie czułam się oszołomiona, widziałam potrójnie, było mi źle.
Po przewiezieniu na salę pooperacyjną położna uraczyła mój obolały brzuch workiem z lodem i zaaplikowała serię kroplówek. Mąż mój zaś przyprowadził Cię - nasze cudo, a ja nawet nie mogłam się podnieść i wziąć cię na ręce, więc sobie zapłakałam.

...o Marianno :)

 Nadchodzącą noc spędziłaś Marianno w pokoju noworodków, niestety nie przy mnie:( Ja natomiast dostałam wieczorem  zastrzyk, po którym jeszcze nigdy w życiu nie czułam takiego ogromnego przypływu szczęśliwości i wzruszenia. Płakałam, śmiałam się i spałam na przemian. Leżąc nieruchomo czułam się jakbym opuściła swoje ciało - nie ukrywam przemiłe to doświadczenie:).
Rano nakazano mi wstanie i poruszanie się. Nie było to łatwe z tym przerażającym bólem brzucha i o pustym żołądku, ale chęć wzięcia cię na ręce kochana Marianko była silniejsza:). Wstałam zatem i staro-żółwim tempem przywiozłam cię do siebie, moja córeczko. Od tej chwili nie rozstawałyśmy się:).

- twoja mama Dominika