Chodzę, pytam, opowiadam

W dniu swoich pierwszych urodzin Mania zaczęła stawiać pierwsze kroki trzymając się silnie kogokolwiek za ręce. Podnosiła wysoko nogi niczym bocian, odważnie krocząc do przodu i pokonując każdą przeszkodę, w tym taboret, krzesło, schody, pufę, a nawet wannę próbowała obejść górą:) itp. Z biegiem czasu nabrała wprawy i zaczęła popędzać co raz szybciej do przodu, choć nogi nie mogły za nią nadążyć. Dziś, po trzech miesiącach treningu śmiało i z przekonaniem porusza się na dwóch dolnych kończynach fascynując się tą czynnością samą w sobie.

Mamy kręgosłup odetchnął z ulgą....

No tak, umie już chodzić, ale co w tym czasie robić z rękami? Ano, przez pierwsze kilka dni uporczywie przytulała je do swojej klatki piersiowej, następnie zdecydowała się na wymachiwanie do przodu i to tyłu, z którymś kolejnym dniem zaczęła nosić złożone z tyłu tuż nad pupą, co w śmiech po uszy mnie wpędzało, a razu pewnego przyszedł w końcu czas na przenoszenie różnych rzeczy z jednego miejsca w drugie. I tym sposobem pastę do zębów znajdowałam w pudełku ze szczotkami do włosów lub w szafce z męskimi kosmetykami, płyn do mycia podłóg w szafie na ubrania, art. gospodarstwa domowego wśród miśków i grzechotek, zabawki w koszu na śmieci, książki z bajkami w łazience, ... itp., itd.
Z podziwem patrzę na zawziętość drzemiącą w dziecku, gdy chce przenieść coś, co waży więcej niż może udźwignąć. Wierzcie mi, choćby nie wiem co, da radę.
A wszystkim tym zabawom w tragarza towarzyszą dziecięce pogaduchy, piski i komentarze, tylko wtajemniczonym dane rozumieć co znaczą.

I pomyśleć, że tydzień temu minęło już 15 miesięcy.....

Mówi się, że dzieci szybko rosną, niektórzy dodają, że cudze:), z czym w pierwszym miesiącu po porodzie mogłam się całościowo zgodzić i podpisać grubym flamastrem obiema rękami, które wciąż były zajęte, więc nawet i tego nie mogłyby uczynić, ale teraz bez wątpienia prawdziwym staje się fakt szybkiego rośnięcia i usamodzielniania się pierworodnej, cóż, już nie takiej małej, mojej córeczki.

zima w lesie zapisze się nam cudownymi momentami

Nie da się w pełni nacieszyć tym, czym jest małe dziecko. Tej bijącej małej radości jest tyle, że cały świat mógłby się nasycić po brzegi i jeszcze by zostało. Niewyczerpane źródło uśmiechu, żywotności, spokoju, niewinności, małych psotek, spontaniczności, zawziętości, uporczywości, gadułek, pląsów, śpiewów i podskoków...... tak, taka jest moja piętnastomiesięczna Marianna.

- Dominika

ps. od dni kilku w domu słyszę słowo: "mama" - wszystkim mamom życzę usłyszenia tej słodkiej przyjemności .... można się w szczęściu po prostu rozpłynąć:)

Mamo, już wiem co to znaczy stać na baczność!

Pełna podziwu jestem dla fenomenu rozwoju i dorastania dziecka - w moim przypadku Marianny. Kolejne umiejętności przychodzą do niej jakby same, bez żadnej nauki, przykładu, po prostu naturalnie nastaje ów dzień, w którym zaczyna się dziać to coś. Ot tak, z dnia na dzień, bez uprzedzenia, bez żadnego preludium, zupełnie jak piorun z jasnego nieba. I tak na przykład jest z pierwszą pozycją wertykalną, wprost na baczność, która to miała miejsce dnia 9 września podczas codziennej kąpieli w wannie, lecz tym razem u koleżanki w pięknym mieście Gdańsk. Wzięłam ją pod pachy, chcąc pokazać "czarodziejskie", sprytne, małe, poręczne lustereczko znajdujące się tuż nad wanną, a oto ta mała skubana istotka, prężąc się jak bambusowa tyczka, stanęła pełnymi stopami na dnie wanny śmiejąc się przy tym co niemiara (nie wiem wszakże czy z tego, że stoi, czy z fizjonomii twarzy, którą ujrzała w lusterku:)). Wyjść z niedowierzania było mi ciężko, gdyż do tej pory za każdym podnoszeniem Mańki, ta podkurczała swe dwa tłuste badylki nie mając najmniejszego pojęcia do czego naprawdę służą. Aż tu nagle ciach, i stoi:).
No i zaczęło się. Od owego pamiętnego dnia Marianna gdy siada to najpierw stoi, czy to na kocu,  czy w wózku, bez znaczenia. "Chcesz usiąść, najpierw postój":) - co za nielogiczna zasada, ale jeszcze bardziej niezrozumiała jest jej druga część brzmiąca: "Stoisz, klapnij na tyłek". I tak w koło jest wesoło, w kółko Macieju może być to samo, aż do - no nie powiem znudzenia, bo w tej kwestii póki co Mańka nie zna tego określenia - zmęczenia lub zainteresowania uwielbianą czynnością jedzenia. Niewątpliwie odbieram ów fakt stania jako "słowo wstępne" do nauki chodzenia. Czuję, że zbliżył się do mnie czas "zgarbionej babci" i zmęczonego kręgosłupa:). Oj będzie się działo.
Cóż, potraktuję nadchodzące dni jako trening fizycznej kondycji i psychicznej cierpliwości. Zobaczymy na co jeszcze stać moje młode:) ciało i jeszcze młodszą głowę:)
Matko Naturo, która namówiłaś Mariankę do stania, wyzywam Cię na pojedynek!
Mamo Dominiko - dasz radę!:)

- Dominika

p.s. informuję, iż po raz pierwszy Marianna stanęła na baczność w wieku 10,5 miesiąca. Ach, ten mój mały leniuszek:)
      Drogie Mamy, czy znacie cud-sposób na przemęczony i bolejący kręgosłup, który nie ma czasu odpocząć?:)