zestaw ratunkowy - czyli co zrobić, aby podróż samochodem solo z dzieckiem była bezpieczna

Marianna urodziła się w delegacji, zatem od małego była przyzwyczajana do jazdy samochodem. W wieku tygodnia udała się w podróż powrotną do domu z Kędzierzyna-Koźla do Warszawy, przesypiając ją praktycznie w całości:). Wówczas jednak jechaliśmy we trójkę, więc nie było trudno zająć się bobasem. No i takie malutkie dzieci mają to do siebie, że nie za bardzo potrzebują czymś się zajmować, bo w zasadzie wszystko dookoła jest tak ciekawe, że zbędne są dodatkowe akcesoria uprzyjemniające jazdę samochodem.
Rzecz zaczęła mieć się inaczej w nieco starszym wieku, tak od 3 miesięcy. Podróżowałyśmy dużo razem. I choć nie były to być może dalekie wypady - tak ok. 150 km - to zajmowały ok. 3 godzin (w tym przerwa na jedzenie, przebieranie lub zakupy), co niestety nie było czasem ciągłej drzemki:) Zauważyłam wówczas, że moje rozproszenie na drodze jest tak wysokie, że kierowanie wydało mi się jakby czynnością odruchową i bezwarunkową, czym tak na prawdę nie może być:). Postanowiłam zatem skupić się na jeździe na tyle, aby w miarę możliwości nie mieć kontaktu wzrokowego z siedzącą obok Marianką (jeździła i jeździ zawsze z przodu na siedzeniu pasażera), a jedynie dotykowy i słuchowy. Z pomocą przyszły mi tu różnego rodzaju zabawki, produkty spożywcze, napoje, smakołyki niemowlęce i pomysły, którymi pragnę się z Wami - Drogie Mamy - podzielić.

Oto lista 13 rzeczy zwanych "zestawem ratunkowym":

1. grzechotki (np. misie) wieszane na rączce od nosidełka - to sprawdza się tak do ok. 5 miesięcy,
2. grzechotki różnego rodzaju do trzymania w ręku,
3. w starszym wieku zaczęłam dawać Mariannie klucze od domu - no cóż, być może niezdrowe, ale ulubione:),
4. gryzaczki - w przypadku Marianki nie szczególnie lubiane,
5. natomiast marchewka - o tak, gdy zaczęły iść zęby wręcz się z nią nie rozstawałyśmy (teraz, gdy już kilka wyszło radzi sobie z nią doskonale mimo, iż dwie jedynki na dole i dwójka na górze nie są w jednej linii:)),
6. ogryzek od jabłka - tak wiem, brzmi to trochę niesmacznie, ale działa:) - taki grubszy ogryzek z miękkiego jabłka zjedzonego przez mamę i oczyszczonego z ogonka i śmietków to świetny lizak dla dziecka, z którego można co nieco czasami odgryźć:),
7. soczek w kubku niekapku - miodzio zabawa tak od 5 miesiąca życia,
8. chrupki kukurydziane - hm.... hm.... pycha,
9. zabawa z udziałem palców mamy - z powodzeniem samochód można prowadzić jedną ręką - naprawdę,
10. śpiewanie piosenek - Mania najchętniej słucha, gdy udaję mima, czyli w zasadzie każda piosenka wchodzi w grę, byleby robić minki, gestykulować i ogólnie (w miarę możliwości) się poruszać. Ulubiona to: "Stary niedźwiedź mocno śpi":)
11. zabawa w teatrzyk z udziałem jakiegokolwiek misia, buta, grzechotki lub rękawiczki - super sprawa, ale w przypadku, gdy Mania siedzi tyłem do jazdy - nieaktualne od jakiegoś miesiąca:), ale jakoś dajemy radę,
12. jak już to wszystko nie działa, to na pewno zadziała grający telefon komórkowy :)
13. no a na koniec smoczek, pielucha na okno i dobranoc kochanie, słodkiej i miłej drzemki:)

Mimo tego wszystkiego i tak skupienie uwagi tylko na prowadzeniu samochodu nie jest u mnie możliwe. Zatrudniam więc św. Krzysztofa, co by panował nad tą częścią mojej koncentracji, która jest rozkojarzona, roztrzepana i roztargniona - jak dotychczas działa:)

"... joł man" - majówka 2010 - tym razem miałam kierowcę:)

Drogie Mamy, może macie w zanadrzu jakieś inne pomysły na zabawienie dziecka podczas solowej jazdy z nim? Chętnie się dowiem.

- Dominika

instynkt macierzyński - mam czy nie mam?

Chciał nie chciał, w życiu kiedyś zaczęło dręczyć mnie pytanie: instynkcie macierzyński - mam cię, czy cię nie mam? Gdzie jesteś, przybędziesz w ogóle? O tak, podszeptywał, poczekaj jeszcze chwilę. I rzeczywiście, w wieku 21 lat ów bliżej niezdefiniowany instynkt dopadł mnie. Naprawdę chciałam mieć wtedy dziecko. No ale jakby nie było z kim:), choć studiowałam wówczas budownictwo i mieszkając w akademiku płci męskiej było pod dostatkiem. Suma sumarum przelałam moje odczucia macierzyńskie na zgłębianie tajników inżynierii konstrukcyjnej i całe studenckie życie akademickie, uczelniane i pozauczelniane - o ile te dwie sprawy mają coś ze sobą wspólnego:)
Ukończyłam studia, za mąż poszłam, więc, jak ogólne zasady życia w społeczeństwie nakazują, przydało by się dziecko:) No tak, trochę się napracowaliśmy, ale udało się. Moje pojęcie chcenia dziecka było jednak ciut inne niż to w wieku 21 lat (teraz przydało by się, a wtedy był to zew natury).
Być w ciąży nie znaczyło mieć instynkt macierzyński. Takie małe "ciało obce" w brzuchu to niesamowite przeżycie, więc cóż, cieszyłam się, było mi radośnie, endorfiny eksplodowały co dzień - zupełnie jak na rauszu:)
Nie przeżywałam jakiejś zbytniej symbiozy z tym mały "podsercowym" stworzeniem. Wszystko było jak w książkach, więc w porządku. No i wg teorii instynkt macierzyński też krzątał się gdzieś wokół domu, bądź nieopodal, ale za nic w świecie nie mogłam go zobaczyć, policzyć, dotknąć, udowodnić, a to, dla ścisło-matematycznej głowy, ciężkie do zaakceptowania. Żyłam z nim jednak w zgodzie i oczekiwaniu na uroczyste objawienie:)
Wielkie nieba, kto by pomyślał, że po porodzie, ta niecna dyspozycja biopsychiczna pójdzie sobie gdzieś i, mówiąc oględnie, oleje mnie po całości. Odwrócił się ode mnie plecami, zabrał swoje rzeczy i po prostu odjechał w siną dal. Dziś, z perspektywy 10 miesięcy wiem, że wygoniły go i nie dały dojść do głosu takie osobniki jak:

• depresja poporodowa - koszmarna koleżanka - właściwie jemioła żerująca na zbolałym i wyczerpanym poporodowym organizmie,
• rozszalałe w rytm słów "hulaj dusza, piekła nie ma" natrętne hormony,
• Pani Jesień - owego 2009 roku wyjątkowo deszczowa, ponura, szara i uporczywie bezsłoneczna.

Ale on - ów instynkt macierzyńki - to jest gość, po męsku zniósł wygnanie, przeczekał huraganowo-sztormową burzę i powrócił po kilku tygodniach niczym letni wschód słońca, a kolorami tęczy i uśmiechem dziecka rozpiął się nad całym naszym domkiem i mocno zakotwiczył. Rzec by można: zapuścił głębokie korzenie, które z dnia na dzień są co raz dłuższe, głębsze, nie do wyrwania.
Tak, mój oczekiwany i nieudowodniony kochany instynkt macierzyński nie zawiódł mnie - po protu się we mnie obudził, być może dopiero zrodził, na pewno zaś pobudował fundament na skale natury, którego nic nie przemoże.

Drogie Mamy, a przede wszystkim przyszłe mamy, jeśli obawiacie się o swój instynkt macierzyński, to porzućcie te niepotrzebne zmartwienia, mieszka on w każdej z was i gdy tylko przyjdzie czas niewątpliwie zakiełkuje i da wskazówki co robić by macierzyństwo było cudem, a nie zgrozą :)

02 maj 2010 - o Maniu - moje pocieszenie:)

- Dominika


p.s. pozdrowienia dla ciebie - o wspaniały fenomenie natury - instynkcie macierzyński, czuj się jak u siebie w domu:)

czas wypłynąć - dzień publikacji mamichdominotek

Dziś, tj. 16 sierpnia 2010 jest dniem debiutu "mamichdominotek" wśród innych blogów.
Zapraszam Cię do niego serdecznie.
Niektóre posty nie są umieszczone chronologicznie z uwagi na szybkość upływu czasu w stosunku do możliwości pisania, ale liczę, że lektura ta na coś się przyda Tobie- Droga Mamo, Kobietko, Dziewczyno, Panienko, Drogi Czytelniku:)
Czekam na Twoje komentarze i sugestie.
Czołem,
- Dominika vel Domino

nocnik ochrzczony "drugim daniem"

:)

Niesamowite jest to, jak można cieszyć się z "drugiego dania" po raz pierwszy w, bagatela, nocniku:)
Marianna, nie chwaląc się, to uczyniła:)

prawa dwójko ! witamy na tym świecie!!!

Mamy Cię na widoku - pierwsza górna dwójko - prawa:) Poznaj zatem miesięczne dolne jedynki, przyszły na świat w gorączce, marudzeniu, no i pewnie bólu. Ty zdajesz się być łagodna i dość znośna, jesteśmy Ci za to bardzo wdzięczne, a zwłaszcza Marianna i jej górna szczęka.
Buziaki,
- Dominika vel Domino

                                gofry z dżemem z czarnej porzeczki - hmm...hmm..... pycha !!!:)

p.s. Marianna kończy jutro 9 miesięcy, od kilku zaś dni zaczęła uprawiać rolowanie po kanapie, łóżeczku, w zasadzie w każdym miejscu szerszym niż 30cm. Pomimo posiadania umiejętności obracania się już, rzecz jasna, we wcześniejszym okresie, teraz dopiero przyszedł czas na ostry trening. Sądzę, że to przygotowanie do poznawania świata z pozycji raczka:)
Czołem moje mamy:)

pierwsze siku w nocniku

Ha, ha, ha!!!!
Kilka dni temu udało się Mariannie "ochrzcić" nocnik:) Nie było to trudne, gdyż parę minut wcześniej wypiła pół szklanki soku:) No ale fakt jest faktem, dokonało się.... powiedzmy, że połowa sukcesu za nami:)
No cóż, przez następne kilka wysadzeń nie było już tak różowo: obsikany koc, dywan, .... raz nawet łącznie z "drugim daniem".
Nic to jednak, nie poddajemy się.
Tym razem krótko, gdyż roboty wbród.
Tymczasem pozdrowienia i najlepsze życzenia,
- Domino

metamorfoza 9-ego miesiąca :)

Przez siedem miesięcy życia Marianny (nie liczę pierwszego - najmniej zorganizowanego oraz najbardziej nieprzewidywanego:)) pora snu nocnego kształtowała się w okolicy godziny 19:00, co pozwalało mieć tzw. "wieczór dla siebie". Nastał jednak i dziewiąty miesiąc, miesiąc pod znakiem zębów, a w konsekwencji gorączkowania, przebudzeń  nocnych i niekończącego się kataru - chyba najbardziej dokuczliwej dolegliwości (aspirator kilkanaście razy dziennie i nocnie i tyleż samo spray do nosa ... na miejscu Marianny oszalałabym:). Był i taki wieczór, w którym Marianna sen nocny rozpoczęła o godzinie 23:30, co było dla mnie zjawiskiem najdziwniejszym:), a była też noc z pobudką co godzinę, no nie zapomnę również nadętego brzucha o godz. 23:)
Suma sumarum wspaniale śmieszne są te a-regularne zachowania (patrząc z perspektywy czasu:)).
Generalnie ciesz się wszystkim, bo za miesiąc lub tydzień natura może nam spłatać nieznajomego dotąd figla.

Rzeczą najważniejszą jest perspektywa, czyli nawet nieprzespane noce, marudzenia i zatkany nos nie będą trwały wiecznie:)
Czołem moje Mamy !!